On Yedinci Söz'ün İkinci Makamındaki, "Kalbe Farisî Olarak Tahattur Eden Bir Münacat" diye başlayan yerdeki, Farisi beyitlerin okunuşunu Latince olarak yazılı hale getirir misiniz?

Cevap

Değerli Kardeşimiz;

Kalbe Farisî olarak tahattur eden bir münacat

هذِهِ الْمُنَاجَاةُ تَخَطَّرَتْ فِى الْقَلْبِ هكَذَا بِالْبَيَانِ الْفَارِسِى

[Yani bu münacat, kalbe Farisî olarak tahattur ettiğinden Farisî yazılmıştır. Evvelce matbu olan "Hubab Risalesi"nde dercedilmişti.]

يَارَبْ بَشَشْ جِهَتْ نَظَرْ مِيكَرْدَمْ دَرْدِ خُودْرَا دَرْمَانْ نَمِى دِيدَمْ

“Yâ Rab! Be-şeş cihet nazar mî-kerdem derd-i hôd-râ dermân ne-mî- dîdem”

دَرْرَاسْتْ مِى دِيدَمْ كِه دِى رُوزْ مَزَارِ پَدَرِ مَنَسْتْ

“Der râst, mî-dîdem ki dîrûz mezâr-ı peder-i men-est”

وَ دَرْ چَپْ دِيدَمْ كِه فَرْدَا قَبْرِ مَنَسْتْ

“Ve der çep, dîdem ki ferdâ kabr-i men-est”

وَ اِيمْرُوزْ تَابُوتِ جِسْمِ پُرْ اِضْطِرَابِ مَنَسْتْ

“ Ve imrûz, tâbût-i cism-i pür-ıztırâb-ı men-est”

بَرْ سَرِ عُمْرْ جَنَازَهءِ مَنْ اِيسْتَادَه اَسْتْ

“Ber ser-i ömr, cenâze-i men îstâde-est”

دَرْ قَدَمْ آبِ خَاكِ خِلْقَتِ مَنْ وَ خَاكِسْتَرِ عِظَامِ مَنَسْتْ

“Der kadem, âb-ı hâk-i hilkat-i men ve hâkister-i ‘izâm-ı men-est”

چُونْ دَرْ پَسْ مِينِگَرَمْ بِينَمْ اِينْ دُنْيَاءِ بِى بُنْيَادْ هِيچْ دَرْ هِيچَسْتْ

“Çün der pes mî-nigerem bînem, în dünyâ-yı bî-bünyâd hîç der hîç-est”

وَ دَرْ پِيشْ اَنْدَازَهءِ نَظَرْ مِيكُنَمْ دَرِ قَبِرْ كُشَادَه اَسْتْ
وَ رَاهِ اَبَدْ بَدُورِ دِرَازْ بَدِيدَارَسْتْ
نُوِشْتَه اَسْتْ دَرْ فِطْرَتِ مَا مَيْلِ اَبَدْ وَ اَمَلِ سَرْمَدْ

“Ve der-pîş, endâze-i nazar mî-konem der-i kabr küşâde-est
Ve râh-ı ebed be-dûr-i dirâz be-dîdâr-est,
Nuvişte-est der fıtrat-ı mâ, meyl-i ebed ve emel-i sermed.”

مَرَا جُزْ جُزْءِ اِخْتِيَارِى چِيزِى نِيسْتْ دَرْ دَسْتْ

“ Me-râ cüz’ cüz-i ihtiyârî, çîzî nîst der-dest”

كِه اُو جُزْءْ هَمْ عَاجِزْ هَمْ كُوتَاه و هَمْ كَمْ عَيَارَسْتْ

“ Ki o cüz’ hem âciz hem kutâh û hem kem- ‘ayâr-est”

نَه دَرْ مَاضِى مَجَالِ حُلُولْ نَه دَرْ مُسْتَقْبَلْ مَدَارِ نُفُوذْ اَسْتْ

“ Ne der- mâzî mecâl-i hulûl, ne der-müstakbel medâr-ı nüfûz-est”

مَيْدَانِ اُو اِينْ زَمَانِ حَالْ و يَكْ آنِ سَيَّالَسْتْ

“ Meydân-ı ô, în zamân-ı hâl û yek ân-ı seyyâl-est”

بَا اِينْ هَمَه فَقْرْهَا وَ ضَعْفْهَا قَلَمِ قُدْرَتِ تُو آشِكَارَه

“Bâ în heme fakr-hâ ve za’f-hâ kâlem-i kudret-i tû, âşikâre”

نُوِشْتَه اَسْتْ دَرْ فِطْرَتِ مَا مَيْلِ اَبَدْ وَ اَمَلِ سَرْمَدْ

“ Nuvişte-est der fıtrat-ı mâ, meyl-i ebed ve emel-i sermed”

بَلْكِه هَرْ چِه هَسْتْ ، هَسْتْ

“Belki her çi hest, hest”

دَائِرَهءِ اِحْتِيَاجْ مَانَنْدِ دَائِرَهءِ مَدِّ نَظَرْ بُزُرْگِى دَارَسْتْ

“ Dâire-i ihtiyâc mânend-i dâire-i medd-i nazar, bozorgî-dâr-est”

خَيَالْ كُدَامْ رَسَدْ اِحْتِيَاجْ نِيزْ رَسَدْ
دَرْ دَسْتْ هَرْچِه نِيسْتْ دَرْ اِحْتِيَاجْ هَسْتْ

“Hayâl kudâm resed, ihtiyâc-nîz resed
Der dest her çi nîst, der ihtiyâc hest”

دَائِرَهءِ اِقْتِدَارْ هَمْچُو دَائِرَهءِ دَسْتِ كُوتَاهْ كُوتَاهَسْتْ

“Dâire-i iktidâr hemçû dâire-i dest-i kutâh, kutâh-est”

پَسْ فَقْر و حَاجَاتِ مَا بَقَدْرِ جِهَانَسْتْ

“Pes fakr û hâcâti mâ, be-kadr-i cihân-est”

وَ سَرْمَايَهءِ مَا هَمْ چُو جُزْءِ لاَيَتَجَزَّا اَسْتْ

“ Ve sermâye-i mâ, hemçû cüz-i lâ yetecezzâ- est”

اِينْ جُزْءْ كُدَامْ وَ اِينْ كَائِنَاتِ حَاجَاتْ كُدَامَسْتْ

“ În cüz’ kudâm ve în kâinât-ı hâcât küdâm-est”

پَسْ دَرْ رَاهِ تُو َازْ اِينْ جُزْءْ نِيزْ بَازْ مِى گُذَشْتَنْ چَارَهءِ مَنْ اَسْتْ

“ Pes der- râh-ı tû, ez în cüz’ nîz bâz-mî güzeşten, çâre-i men-est”

تَا عِنَايَتِ تُو دَسْتْگِيرِ مَنْ شَوَدْ رَحْمَتِ بِى نِهَايَتِ تُو پَنَاهِ مَنْ اَسْتْ

“ Tâ inâyet-i tû destgîr-i men şeved, rahmet-i bî nihâyet-i tû penâh-ı men-est”

آنْ كَسْ كِه بَحْرِ بِى نِهَايَتِ رَحْمَتْ يَافْتْ اَسْتْ تَكْيَه نَه كُنَدْ بَرْ اِينْ جُزْءِ اِخْتِيَارِى كِه يَكْ قَطْرَه سَرَابَسْتْ

“ Ân-kes ki bahr-i bî nihâyet-i rahmet yâft-est, tekye ne koned ber în cüz-i ihtiyârî ki, yek katre serâb-est”

اَيْوَاهْ اِينْ زِنْدِگَانِى هَمْ چُو خَابَسْتْ
وِينْ عُمْرِ بِى بُنْيَادْ هَمْ چُو بَادَسْتْ

“Eyvâh în zindigânî, hem-çû hâb-est
Ve în ömr-i bî bünyâd, hem-çû bâd-est”

اِنْسَانْ بَزَوَالْ دُنْيَا بَفَنَا اَسْتْ آمَالْ بِى بَقَا آلاَمْ بَبَقَا اَسْتْ

“ İnsân be-zevâl, dünyâ be- fenâ-est. Âmâl bî-bekâ âlâm be-bekâ-est”

بِيَا اَىْ نَفْسِ نَافَرْجَامْ وُجُودِ فَانِى ىِ خُودْرَا فَدَا كُنْ
خَالِقِ خُودْرَا كِه اِينْ هَسْتِى وَدِيعَه هَسْتْ

“Bi-yâ ey nefs-i nâ-fercâm, vücûd-ı fânî-yi hôd-râ fedâ kon
Hâlık-ı hôd-râ ki, în-hestî vedî’a hest”

وَ مُلْكِ اُو وَ اُو دَادَه فَنَا كُنْ تَا بَقَا يَابَدْ
اَزْ آنْ سِرِّى كِه ، نَفْىِ نَفْىْ اِثْبَاتْ اَسْتْ

“Ve mülk-i ô ve ô dâde, fenâ kon tâ bekâ-yâbed
Ez ân sırrî ki, nefy-i nefy isbât-est”

خُدَاىِ پُرْكَرَمْ خُودْ مُلْكِ خُودْرَا مِى خَرَدْ اَزْ تُو
بَهَاىِ بِى گِرَانْ دَادَه بَرَاىِ تُو نِگَاهْ دَارَسْتْ

“ Hudâ-yı pür kerem hôd mülk-i hôd-râ, mî-hared ez-tû
Behâ-yı bî girân dâde be-râ-yı tû nigâh dâr-est”

Selam ve dua ile...
Sorularla Risale Editörü

BENZER SORULAR

Yükleniyor...