Hasbiyallah

Ey şu fâni dünyada bâki bir vücuda hırs gösteren miskin Said! Bil ki:
Bâkinin bekâ verdiği şeyler dışında, istemesen de fâni olup gidiyorsun. Alla­ha müteveccih cihet dışında vücudun zeval buluyor. O’nun yolunda tükettiğin dı­şında hayatın sönüyor. Madem durum böyledir, öyleyse şöyle de:

Allahın Mâlik-i Bâki olması, bekâ olarak bana yeter. Onun bâki mabudum olduğunu bilmem, bekânın lezzeti olarak bana yeter. Onun bâki Rabbim olduğunu bilmem, bekânın gayesi olarak bana yeter.

O’nun bâki mûcidim olduğuna imanım, bekâ ve bekânın kemâli olarak bana ye­ter. Vacübu’l-vücudun eseri olmam, vücud olarak bana yeter. Gökleri ve yeri yaratan zâtın san’atı olmam, vücudun kıymeti olarak bana ye­ter.

Semayı kandillerle, yeri çiçeklerle süsleyen bir zâtın sıbğası olduğunu bil­mem, vücudun gayesi olarak bana yeter. Onun benim Rabbim ve Mûcidim olduğunu, kendimin de O’nun masnu’u ve mah­lûku olduğunu bilmem vücudun lezzeti olarak bana yeter. Ölümü ve hayatı yaratan zâtın isimlerinin tecellilerine mazhar oluşum, hayat ola­rak bana yeter.

Vücudumun câmiiyeti sırrıyla, gökleri ve yeri yaratan zâtın esmasının garip te­cellilerini herkesin gözü önünde izharım, kardeşim olan idrak sahibi varlıklar ara­sında teşhirim ve âlem çarşısında ilan etmem; hayat, hayatın hukuku ve ga­ye­leri olarak bana yeter.

Onun esma-i hüsnasının tecelliyat eserlerine bir numune ve fihriste olmam, ha­yatın gayesi olarak bana yeter. Semavat emriyle ayakta duran, arz izni ile istikrar bulan zâtın esma te­cel­li­le­ri­ni hâllerimin diliyle izhar etmem, hayat ve hayatın kemâli olarak bana yeter.

Benim O’nun memlûku, masnuu, mahlûku, kulu ve fakiri, O’nun ise be­nim Hâlıkım, İlâhım, Rabbim, Fatırım, Mâlikim, bana merhamet eden ve bana in’am­da bulunan olduğunu bilmem, hayatın lezzeti olarak bana yeter. Kemâl olarak Allaha iman bana yeter. Her şeye bedel Allah bana yeter.