Rızkın seni bekliyor
Beşerin rahatı ihtiyar iktidarıyla mâkusen mütenasiptir.
Rızık tekasüf etmiş genişçe bir ceseddir.
Ey beşer-i pürşer! Sendeki iktidar ihtiyar,
Sebeptir menşe’dir açlığa zahmete.
Zaaftır aczdir, rızkının sebebi.
Bir zaman bir hayvanı gördüm.
Bîçare bir deri bir kemik, yavrular getirdi
Muktedir, valide bir kemik bulmazdı.
Âciz yavrulara sekiz musluğundan
Akar bir latif rızk geldi beslettirdi.
Mugaddi bir madde kudretten verildi.
O zaman rahm-ı maderde sakindi
Ez’aftı âcezdi.
Rızkı da ahsendi ekmeldi.
Geldi de dünyaya âcizdi zaifti.
Rızkı da kâmildi hasendi.
Bir parça büyüdü ihtiyarı geldi.
Zahmete de çattı, iktidarı yoktu.
Ebeveyn şefkati muini edildi.
İhtiyar iktidar beraber geldiği bir zaman
İpi boğaza dolandı.
Kendisi kendine bıraktı.
O vakt ihtiyar nereye ilişti karıştı.
İhtiyar girmedi mideye, bedene,
Makine işledi, nizamı bozmadı.
Hanede beldede işledi çalıştı,
Nizamı bozuldu noksan da bıraktı.
İhtiyar dâimî demeli:
رَبَّنَا لاَ تَكِلْنَا إِلَى أَنْفُسِنَا فِي رِزْقٍ فِي جَدِّي
İktidar demeli dâimî
يَا رَبِّي تَوَكَّلْتُ عَلَيْكَ فِي بَدْئِي وَعَوْدِي
Hayvanın rızkı da hayatı kadardır,
Nazar-ı kudrette mevkii kıymeti.
Nasıl ki o kudret âdetâ bahane buluyor,
Hayatı veriyor,
Öyle de rızkını önünde halk eder serpiyor.
Güya ki kudret çalışır hummalı bir faaliyetle.
Âlem-i mevâtı âlem-i hayata,
Kesifi latife kalb u tebdil eder.
Hatta ki en hasis bir maddede
Hayatın lemeatı serper.
Öyle de her şeyde rızkı da hem eker hem saklar.
O hayat nuruyla birleşmek içindir
Zerrat-ı meyyite,
Bir kısmı hakiki ceseddir, toplanır.
Bir kısmı mecazi ceseddir,
Rızk olur geliyor, birleşir tutuşur.
Rızk dahi münteşir, hem geniş ceseddir.
Elhasıl hayatın ikidir cesedi.
Birisi muhassal, diğeri münteşir.
Rızık ile hayatın ikisi ikizdir,
Tev’emdir, nazar-ı kudrette bir olur kıymeti.
“Kudret”tir her şeyi ademden çıkarır.
“Kader”dir birinci cesedi nazmedip giydirir.
“İnayet” topluyor rızkını, münteşir cesedi
Teksifle sevkeder, besletir.
Yalnız bir fark var:
Hayatın mazbut u muhassal olduğu içindir
Defaten görünür zihayat cesedi.
Rızk ise tedrici münteşir
Olduğu içindir, vesvese verdirir.
Beşerin zâlim ihtiyarı tavassut etmezse
Âyetteki hüküm vakidir, doğrudur.
“Açlıktan ölmek yok, rızıksızlık öldürmez.”
Zîrâ ki bedende çok vardır
İhtiyat mahzenler, her biri doludur,
Şahm ile çok şeyler suretinde muhzar
Orada müddehar bir gıda-yı ekser.
O gıda bitmeden şahsın mevti gelir.
O mevtin sebebi rızksızlık değildir.
Zîrâ o yüz güne kâfiydi,
O ise on günde fevt oldu.
Belki terk-i âdetten
Tevellüd eden bir maraz, bir illet,
Geldi vurdu onu,
Rızkı da var iken öldürdü.
اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّٓا اِلَيْهِ رَاجِعُونَ