Block title
Block content

İMÂM-I AHMED İBNİ HANBEL

 
Hanbelî Mezhebinin kurucusudur. Hadis ve fıkıh (İslâm hukuku) alanlarında döneminin en önde gelenleri arasındaydı. Hicrî 164 yılında Bağdat’ta doğdu. Küçük yaşta Kur’ân’ı ezberledi. Bağdat’ta tanınmış âlimlerden gramer, fıkıh ve hadis ilimlerini ders aldı. İmam Şâfiî’nin talebesi oldu. İlim için birçok seyahatlerde bulundu. Kırk yaşlarına kadar süren talebelik hayatından sonra hadis okutmaya başladı. Abbasî Halifesi Me’mun, Mu’tezile mezhebinin tesiriyle Kur’ân’ın mahlûk (sonradan yaratılmış) olduğuna inanıyordu. Kendisi gibi düşünmeyen âlimleri işkence ile tehdit ediyordu. Ahmed bin Hanbel’in de fikrini sordu. Ahmed bin Hanbel Kur’ân’ın mahlûk olmadığını, Allah kelâmının ezelî ve ebedî olduğuna âyet ve hadislerden deliller getirdi. Halife onu görüşünden vazgeçirmek için türlü yollara başvurdu. Hapsettirdi, işkence yaptı, fakat o inancından taviz vermedi. İki yıldan fazla süren hapis ve işkence hayatından sonra serbest bırakıldı. Hicrî 241 yılında Bağdat’ta vefat etti.

En önemli eseri, hadis külliyatlarından biri olan Müsned’dir. Müsned hadislerin ilk râvi esasına göre tertip edilip düzenlenen eserler demektir. Müsnedlerin en büyüğü ve en meşhuru olan hattâ mücerred müsned denildiği zaman kastedilen de Ahmed ibni Hanbel’in Müsned’dir. 700 küsur sahabenin rivayetlerinden oluşan 30 binden fazla hadisi ihtiva etmektedir. İlk baskısı Mısır’da hicrî 1313 yılında altı cilt hâlinde yapılmıştır. Bir hadisi bunda bulabilmek için önce hadisi rivayet eden Sahabînin ismini birinci cildin hemen başındaki alfabetik listeden tesbit etmek, sonra isminin altındaki bütün hadisleri taramak gerekmektedir.
Paylaş
Yükleniyor...