Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ÂŞIK: | Çok fazla seven. Mübtelâ. Birisine tutkun. Saz şairi. (Cümledeki yerine göre) : Ahbab, hazret, ma'hut, seninki gibi mânâlara gelir. (Müennesi: Aşıka) |
| ÂŞIK-I DİDÂR-I PÂK: | Temiz yüzün âşıkı. Edb: Evvelce ordularda, kışlalarda, köy odalarında ve mahalle kahvelerinde gerek kendinin, gerek başkalarının sözlerini sazla dile getiren kimse; halk şâiri. |
| ÂŞIKAN: | (Âşık C.) f. Âşıklar, tutkunlar. |
| AŞÎK: | Fazla âşık, çok tutkun. |
| AŞİKÂR(E): | f. Belli, meydanda, açık. Bedihi. |
| İçerisinde 'ÂŞIK' geçenler | |
| AŞİKÂR(E): | f. Belli, meydanda, açık. Bedihi. |
| BAŞİK: | (C.: Bevâşık) Atmaca denilen kuş. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AŞİKÂR(E) : | f. Belli, meydanda, açık. Bedihi. |
| AŞİ : | (C.: Avâş) Kastedici. |
| AŞ : | f. Muharrem ayında pişirilen aşure. * Yemek, taam. |