Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ÂKİF: | Devamlı ibadetle meşgul olan. Bir şeyde sebat eden. Teveccüh, yönelme. |
| AKİFAN: | Uzun ayaklı karınca. Araptan bir kabile adı. |
| İçerisinde 'ÂKİF' geçenler | |
| AKİFAN: | Uzun ayaklı karınca. * Araptan bir kabile adı. |
| ESAKİF: | (Eskef. C.) Eskiciler, kunduracılar. |
| MEHMED AKİF: | (1873-1936) Şiir ve manzumeyi sırf İslâmiyete hizmet için yazdı. İlk Türkiye Büyük Millet Meclisinde İstiklâl Marşı manzumesi kabul edilerek milletin mâneviyatına büyük faydalar sağladı. Çanakkale Şehidlerine hitaben yazdığı manzumesi de aynı mahiyettedir. Bu İslâm mücahidinin şiirleri Safahât isimli yedi kısımdan ibâret bir kitabda toplanmıştır. (R. Aleyh) |
| SAKİF: | Nüfuz eden, sözünü dinletip geçiren. |
| ŞAKİFE: | (C.: Şukuf) Su dökülmemiş saksı parçası. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AKİFAN : | Uzun ayaklı karınca. * Araptan bir kabile adı. |
| AKİ : | (Akk. dan) İsyan eden, başkaldıran, âsi. |
| AKA : | İran Türkleri "ağa" yerine kullanırlar. |