Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ÂMEDE: | Gelmiş. Vürud eylemiş. |
| ÂMEDE-GÛ: | f. Hazırcevap. Düşünmeden hemen güzel söz söyleyen kimse. |
| İçerisinde 'ÂMEDE' geçenler | |
| ÂMEDE-GÛ: | f. Hazırcevap. Düşünmeden hemen güzel söz söyleyen kimse. |
| BEHEM-BER-ÂMEDEN: | f. Toplanmak, cem olmak, birikme. * Mc: Kızmak, sinirlenmek, asabileşmek, müteessir olmak. ("Behemâmeden" de denir.) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ÂMEDE-GÛ : | f. Hazırcevap. Düşünmeden hemen güzel söz söyleyen kimse. |
| AMED : | Sütunlar. * Birşeye devam üzere olma. * Mülâzemet etme. |
| AME : | f. Divit, yazı hokkası. |
| AMA' : | Dağbaşlarında olan duman. |