Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ÂRÂMÎ: | f. Dinlenme, rahat etme. |
| ÂRÂMİDE: | f. Rahat olan, dinlenen, sükûn halinde ve rahatta bulunan. |
| ÂRÂMİŞ: | f. Huzur, rahat. |
| İçerisinde 'ÂRÂMÎ' geçenler | |
| ÂRÂMİDE: | f. Rahat olan, dinlenen, sükûn halinde ve rahatta bulunan. |
| ÂRÂMİŞ: | f. Huzur, rahat. |
| HARAMİ: | Katı-üt tarik, yol kesen. Haydut. |
| HARAMİLİK: | Tar: Akıncı kumandanının iştirak etmediği ufak kuvvetler tarafından düşman memleketlerine yapılan akınlar. Bu akınlara yüz ve daha fazla akıncı iştirak ederdi. Akıncı kuvvetleri yüzden az olduğu takdirde "çete" ismini alırlardı. Büyük akınlarda olduğu gibi haramilik suretiyle yapılan akınlarda da alınan esirlerden "pencik" denilen beştebir vergi alındığı halde, çeteden bu vergi alınmazdı. |
| HEM-ARAMİŞ: | f. Birlikte dinlenen, beraber istirahat eden. |
| KARAMİL: | Örülüp ucu sarkıtılan saç bağı. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ÂRÂMİDE : | f. Rahat olan, dinlenen, sükûn halinde ve rahatta bulunan. |
| ÂRÂM : | (İrem. C.) Çölde, sahrada konulan hususi nişan. |
| ÂRÂ : | f. Süsleyen. Bezeyen. |
| ÂR : | Utanma, mahcubiyet. Utanılacak şey. Ayıp. Şiyb. Şerm. Haya. |