| Kelime | Anlam |
|---|
| ÂRİM: | İnatçı, kafa tutan. |
| İçerisinde 'ÂRİM' geçenler |
|---|
| ASARİM: | (Asrâm. C.) Çadır toplulukları. Ayrı ayrı küçük insan grupları. |
| BARİMETRE: | Fr. Gürültünün şiddetini ölçmeğe yarıyan âlet. |
| BARİMETRİ: | Fr. Beden ölçümü yardımıyla hayvanların ağırlığını tayin etme. |
| CARİM: | Cürüm ve kabahat sahibi. Suçlu. * Ailesinin maişetini kazanan. * Kesen. * Hurma toplayan. |
| DARİM: | Aç. * Tavşancıl yavrusu. |
| DARİM: | Yanmış nesne. * Dövülmemiş harman. * Odun ufağı. |
| EKARİM: | (Kerim. C.) Kerem sâhibi olanlar. |
| GARÎM: | Alacaklı. * Hasım. Rakib. Borçlu veya üzerinde borçtan başka hakları olan kimse. |
| HÂRİM: | Fakir. |
| HARÎM: | Herkesin giremiyeceği, dokunmıyacağı şey. Haram dairesi. * Şerik. * Bir kişinin olup, başkasının duhul ve taarruzundan masun yer. * Hacıların Mekke-i Mükerreme'de giydikleri libas. |
| HARÎM-İ HÂSS: | Büyük bir kimsenin kendi dairesi. |
| HARÎM-İ İSMET: | Namus ocağı, mukaddes ocak. Kudsi âile yuvası. |
| HARÎM: | Saygısız, çekinmez. Kayıtsız kimse. |
| HARÎME: | Bir kimsenin, istediği gibi kulanabilecek hakka sahib olduğu malı. |
| MAGARİM: | (Magrem. C.) Diyetler. * Ödenecek borçlar. |
| MAHARİM: | (Mahrem. C.) Mahrem olanlar. Haram olan şeyler. |
| MEKÂRİM: | (Kerem. C.) Keremler. İyilikler. * Güzel ahlâk sahibi olmak. * Ahlâk-ı hamide, Cenâb-ı Hakk'ın sevdiği, beğendiği güzel ahlâk. |
| MEKÂRİM-İ AHLÂK: | Hz. Muhammed'in (A.S.M.) ahlâkına ve onun sünnet-i seniyesine ittiba ve imtisâl edenlerin ahlâkı. |
| MEKÂRİMKÂR: | f. Cömert, eliaçık. Kerem sâhibi. |
| MÜTEHARİMÎN: | (Müteharim. C.) Teharüm edenler, kendilerini ihtiyar gibi gösteren kimseler. |
| SARİM: | Kesen, kesici. * Şecaatlı. |
| SARİM: | Kesilmiş. * Biçilmiş ekin, döğülmemiş harman. |
| SARİME: | Ekini biçilmiş yer. |
| SEYF-İ SÂRİM: | Keskin kılıç. |
| ŞARİM: | Ucu yarılmış ok. |
| TARIM (TARİME): | (C.: Tıram) Kara çadır. |
| TARİM: | Kalın bulut. * Elleri ve ayakları kaba olan kimse. |
| UCARİM: | Kuvvetli adam. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| ÂRÎ : | Pâk, pislikten uzak. * Hür. |
| ÂR : | Utanma, mahcubiyet. Utanılacak şey. Ayıp. Şiyb. Şerm. Haya. |