Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ÜMMET: | Cemaat, kavim, taife. Bir hâkim milletin ashabından olan hey'et-i içtimaiye. Bir peygambere inanıp onun yolundan giden insanların hepsi. Bir peygamberin Hakka davet ettiği cemaat. Bir dille konuşan millet. Arkasına düşülecek bir cemaat veya tarikat. |
| ÜMMET-İ KAİME: | Hakşinas, doğru, doğrudan ve Allah için kalkan, müstakim ve âdil ümmet. |
| İçerisinde 'ÜMMET' geçenler | |
| CÜMMET: | Suyun biriktiği yer. * Başta toplanan saç. * Omuzlara inen saç. |
| EBRÂR-I ÜMMET: | Ümmetin iyileri. Hayırlıları. |
| HABR-ÜL ÜMMET: | Ümmetin âlimi, meşhur âlim. |
| İCMA-İ ÜMMET: | Ist: Aynı asırda yaşamış olan İslâm âlimlerinden müctehid olanların, şeriatın bir mes'elesi hakkında verilen hükümde birleşmeleridir. |
| İHTİLAF-I RE'Y-İ ÜMMET: | Ümmetin re'y ayrılığı. Halkın fikirlerinin başka başka olması. |
| KÜBERA-YI ÜMMET: | Ümmetin uluları, büyükleri. |
| SÜMMET-TEDARİK: | Sonradan, başka yerlerden tedarik edilmiş olan. Sonradan düşünülmüş, uydurulmuş. |
| ÜMMET-İ KAİME: | Hakşinas, doğru, doğrudan ve Allah için kalkan, müstakim ve âdil ümmet. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ÜMMET-İ KAİME : | Hakşinas, doğru, doğrudan ve Allah için kalkan, müstakim ve âdil ümmet. |
| ÜMMEHAT : | (Ümm. C.) Analar. * Esaslar, asıllar. * İslâmî ana eserler. Me'haz olabilecek kıymetli ilmî eserler. |
| ÜMM : | Ana, anne, vâlide. Nine. * Asıl, esas. * Başlıca olan şey. |
| ÜMA' : | Kedi miyavlaması. |