Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ÜNAS: | Halk. İnsanlar. |
| İçerisinde 'ÜNAS' geçenler | |
| KAT'-I MÜNÂSEBET: | Münasebeti ve ahbaplığı kesme. |
| KÜNASAT: | (Künâse. C.) Künâseler, süprüntüler. |
| KÜNASE: | Süprüntü, zibil, çöp. |
| MÜNASAFA: | (Nısf. dan) Yarıyarıya paylaşma. İki eşit parçaya ayırma. |
| MÜNASAFATEN: | Yarıyarıya olarak. |
| MÜNASAHA: | Nasihat etme, nasihatta bulunma. |
| MÜNASARA: | Birbirine yardım etme. Muavenette bulunma. |
| MÜNASAT: | Unutma, nisyan. |
| MÜNASEBAT: | (Münasebet. C.) Münasebetler, ilgiler. İki kişi veya hey'et arasındaki bağlar, ilişkiler. Alâkalar. |
| MÜNASEBE: | Benzemek. |
| MÜNASEBET: | İki şey arasındaki tenasüb, uygunluk, yakınlık, bağlılık, mensubiyet, yakışmak, vesile, alâka. |
| MÜNASEHA: | Bir şeyi diğerine nakletmek. * Döndürmek. * Tebdil etmek, değiştirmek. * Huk: Bir vârisin, kendine bırakılan mirası alamadan ölmesi. |
| MÜNASERE: | Saçmak. |
| MÜNASİB: | Benzer, uygun, lâyık, yakışır, yaraşır. |
| NA-MÜNASİB: | f. Münâsebetsiz, yakışıksız, uygunsuz, uygun olmayan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ÜNAFİ : | Büyük burunlu kimse. |