Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ÜNS: | Alışkanlık, alışma. Arkadaş. Hemdem. |
| ÜNS TUTMAK: | Alışmak, birlikte düşüp kalkmak. |
| ÜNSA: | Dişi. Kadın, kız. |
| ÜNSA-ÜNS: | Sıkıfıkı konuşma. |
| ÜNSÎ: | (Ünsiye) Alışmış, ünsiyet etmiş, sokulgan. Arkadaş. |
| ÜNSİYET: | Alışkanlık, dostluk. Birlikte düşüp kalkmak. Ahbablık. |
| İçerisinde 'ÜNS' geçenler | |
| HÜNSA: | Erkek veya kadın olduğu belirsiz olan. * Aynı çiçekte dişi veya erkeklik uzvunun bulunması. |
| HÜNSAİYYET: | Aynı kimsede ve aynı zamanda hem erkeklik hem dişilik. |
| İBN-ÜL ÜNS: | Dost. |
| MÜNSAK: | Gönderilmiş olan. * Birine bağlı olan ve peşinden giden. |
| MÜNSAKİB: | Delinen. İnsikab eden. |
| MÜNSAL: | Kılıç, seyf. |
| MÜNSEBİK: | (Sebk. den) Kalıba dökülmüş olan. |
| MÜNSECİL: | (Sicil. den) Mahkeme defterine yazılmış, sicile geçmiş. |
| MÜNSECİM: | Düzgün, insicamlı. * Dökülmüş, saçılmış, dağılmış. |
| MÜNSECİR: | Uzanıp sarkan. |
| MÜNSEDD: | (Sedd. den) Seddedilen, kapanan, tıkanan. Tıkalı. |
| MÜNSEDİL: | Salıverilmiş. Gevşetilip sarkıtılmış olan. |
| MÜNSEKİB: | Dökülüp akan. |
| MÜNSELİB: | (Selb. den) Kaçırılmış, kalmamış, kaldırılmış. (Bu tâbir; huzur, asayiş, emniyet ve rahat hakkında kullanılır.) |
| MÜNSELİH: | (Selh. den) Soyulmuş, derisi yüzülmüş. * Sıyrılıp çıkan, soyunan. * Son güne yetişmiş. |
| MÜNSELİK: | (Silk. den) Bir yola girip orada giden. Bir tarikata girmiş. Bir meslek tutmuş. |
| MÜNSERİH: | Çabuk ve çevik davranan. * Hızlı hızlı giden hayvan. |
| ÜNS TUTMAK: | Alışmak, birlikte düşüp kalkmak. |
| ÜNSA: | Dişi. Kadın, kız. |
| ÜNSA-ÜNS: | Sıkıfıkı konuşma. |
| ÜNSÎ: | (Ünsiye) Alışmış, ünsiyet etmiş, sokulgan. * Arkadaş. |
| ÜNSİYET: | Alışkanlık, dostluk. Birlikte düşüp kalkmak. Ahbablık. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ÜNS TUTMAK : | Alışmak, birlikte düşüp kalkmak. |
| ÜNAFİ : | Büyük burunlu kimse. |