Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ÜRBE: | Büklüm. Düğüm. Hile. |
| İçerisinde 'ÜRBE' geçenler | |
| DÜRBE: | Âdet. Haslet. * Cür'et ve mümareset. Tecrübe. |
| GÜRBE: | f. Kedi. |
| GÜRBE-İ DEŞTÎ: | Yaban kedisi. |
| GÜRBE-İ DEŞTÎ: | Yaban kedisi. |
| KERBE (KÜRBE): | Gam, tasa, endişe. |
| KÜRBE: | f. Dükkân. |
| KÜRBET: | (Kerb. den) Sıkıntı. Tasa. Keder. * Belâ. Musibet. |
| KÜRBET-İ GURBET: | Gurbetten dolayı olan keder. |
| SÜRBE: | (C.: Süreb - Sürüb) Güruh, cemaat. * Yığın, küme. * Sürü. * Gidecek yer. |
| ŞÜTÜR GÜRBE: | f. "Deve ile kedi" : İyilik fenalık; münasebetsiz, karışık; iyi ile kötü. |
| TÜRBE: | Mezar üzerine yapılan yapı. Mezar. Ölmüş büyük zâta mahsus mezar. |
| TÜRBEDÂR: | f. Türbe muhafız ve hizmetkârı. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ÜRBA : | Belâ, mihnet. |