Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ÜZN: | Kulak. İşitme organı. |
| ÜZN-Ü DÂHİLÎ: | İç kulak. |
| İçerisinde 'ÜZN' geçenler | |
| HÜZN: | (Hüzün) Gamlı olmak. Keder Sıkıntı. |
| HÜZN-ALUD: | f. Kederli. Hüzünlü. Gamlı. |
| HÜZN-AMİZ: | f. Gam, keder ve hüzünle karışık. |
| HÜZN-AVER: | f. Keder veren. Gam veren. Hüzün verici. |
| HÜZN-EFZA: | f. Keder ve hüzün arttıran. |
| HÜZN-ENGİZ: | f. Hüzün veren. Keder verici. |
| HÜZN-GÂH: | Hüzün ve keder vakti. |
| MÜZN: | Ak bulut, yağmuru az olan bulut. |
| MÜZNE: | Yağmurlu bulut. * Beyaz bulut parçası. |
| MÜZNİB: | Günahkâr, suçlu, günah sahibi. |
| MÜZNİBÎN: | Suçlular, günah işleyenler. |
| ŞEFİ'-ÜL MÜZNİBÎN: | Günahkârların şefaatçısı Hazret-i Muhammed. (A.S.M.) |
| ÜZN-Ü DÂHİLÎ: | İç kulak. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ÜZN-Ü DÂHİLÎ : | İç kulak. |
| ÜZANİ : | Kulakları büyük olan adam. (Merkepten kinaye olarak söylenmiştir.) |