| Kelime | Anlam |
|---|
| İBB: | Zâyi ve telef etmek. |
| İBBÂN: | Uygun zaman, vakit. Her şeyin mevsimi. |
| İBBÂN-ÜL FÂKİHE: | Meyva mevsimi. |
| İçerisinde 'İBB' geçenler |
|---|
| AHİBBA: | Dostlar, arkadaşlar. (Bak: Habib) |
| DİBBÎC: | Bir, ehad. |
| DİBBÎH: | Bir, ehad. |
| EAZZ-İ AHİBBÂ: | Dostların en azizi. |
| EHABB-I EHİBBA $: | Dostların, ahbabların en sevgilisi. |
| EHİBBA: | (Habib. C.) Habibler, dostlar, sevgililer. |
| ELİBBA': | (Lebib. C.) Akıllılar, kâmiller, kemalât sahipleri, olgun kimseler. |
| ETİBBA: | Tabibler, tıb ilmini bilenler, doktorlar. |
| ETİBBA-İ HASSA: | Saray hekimleri, saray doktorları. |
| HİBB: | Kurnaz, aldatıcı, hileci kimse. |
| HİBB: | Seven. Dost. Muhabbet eden, arkadaş. |
| HİBBAN: | (Hibb. C.) Mahbublar, sevgililer. |
| HİBBE: | (C.: Hibeb) Yırtık ve eski kumaş parçası. Paçavra. |
| HUZZÂK-I ETİBBÂ: | Doktorlar içinde en ehil olanları. |
| İBBÂN: | Uygun zaman, vakit. Her şeyin mevsimi. |
| İBBÂN-ÜL FÂKİHE: | Meyva mevsimi. |
| MEDİBB: | Selin aktığı yer. |
| MUHİBB: | Seven. Muhabbet eden. Dost. Hayrı isteyen. |
| MUHİBBAN: | f. (Muhibbin) Dostlar. Muhabbet edenler. Sevilenler. Sevgi besleyenler. Bir kimsenin taraflıları. |
| MUHİBBANE: | f. Severek. Dostça. Dosta yakışır surette. |
| MUHİBBE: | Kadın sevgili. Kadın dost. |
| MUHİBBÎ: | Muhibb ile alâkalı. * Kanuni'nin nazımda kullandığı mahlâs. |
| MUKİBB: | Lüzumlu olan, icab eden. |
| MÜKİBB: | (Kebb. den) Bir şeyin üzerine çok düşen. Gayretle çalışan. * Çok lüzumlu olan. * Yüzü üstüne sürünen, zelil olan. |
| RİBBÎ: | (C.: Ribbiyyun) Büyük kalabalık. |
| RİBBİYYUN: | (Rabb. dan) Âlimler, fakihler. * Büyük topluluk. |
| SİBB: | Tülbent. Baş örtüsü. |
| ZİBBAH: | Ayak parmaklarının diplerinde olan yarıklar. |
| ZİBBAN: | (Zübâb. C.) Sinekler. |
| ZİBBİR: | Kuvvetli. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| İBBÂN : | Uygun zaman, vakit. Her şeyin mevsimi. |
| İBA' : | Çekinmek. Tiksinmek. * Kabul etmemek, bir işe razı olmamak. * Doymadan yemekten çekilmek. |