Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| İHSAN: | İyilik, lütuf, bağışlamak. Sahilik etmek, cömertlik yapmak. Allah'ı görür gibi ibadet etmek. Güzel bilmek. Güzel eylemek. |
| İHSAN: | (Hısn. dan) Sağlamlaştırmak. Tahkim etmek. Zevcesini nâmahremden korumak. Kadın kendisini haramdan sakınmak. Ehl-i azamet olmak. |
| İHSANAT: | (İhsan. C.) İhsanlar, lütuflar. |
| İHSANDİDE: | (C.: İhsandidegân) f. İhsan görmüş, bağış almış. Birinin lütfunu görmüş, minnettar. |
| İHSAN-DİDEGÂN: | (İhsandide. C.) İyilik görmüş olanlar, bahşiş almış kimseler, minnettar bulunanlar. |
| İHSANEN: | İhsan suretiyle. Bağışlayarak, lütuf ve iyilik ederek. |
| İHSANNAME: | f. Edb: İltifat mektubu. İltifat ve tahsini hâvi yazılan mektub. |
| İHSANPERVER: | f. İhsan edici. İyiliği çok sever.(İhsan ihsandır, eğer nev'e olsa veya muhtaca ve fakire olsa. Sehavet o vakit tam sehavettir, eğer millet için olsa, yahut milleti tazammun eden bir ferde olsa güzeldir. Şayet muhtaç olmayan şahsa olsa, şahsı tembel eder. Çingeneliğe alıştırır. Elhasıl, millet bâkidir, fert fâni!) (Münazarat) |
| İçerisinde 'İHSAN' geçenler | |
| AMÎM-ÜL İHSAN: | Bağışı, bahşişi, ihsanı bol ve umumi olan. |
| EBR-İ İHSAN: | İhsan, lütuf bulutu. |
| EL-İHSAN ALE-L İHSAN $: | İhsan üzerine ihsan, lütuf üzerine lütuf. |
| İHSANAT: | (İhsan. C.) İhsanlar, lütuflar. |
| İHSANDİDE: | (C.: İhsandidegân) f. İhsan görmüş, bağış almış. Birinin lütfunu görmüş, minnettar. |
| İHSAN-DİDEGÂN: | (İhsandide. C.) İyilik görmüş olanlar, bahşiş almış kimseler, minnettar bulunanlar. |
| İHSANEN: | İhsan suretiyle. Bağışlayarak, lütuf ve iyilik ederek. |
| İHSANNAME: | f. Edb: İltifat mektubu. İltifat ve tahsini hâvi yazılan mektub. |
| İHSANPERVER: | f. İhsan edici. İyiliği çok sever.(İhsan ihsandır, eğer nev'e olsa veya muhtaca ve fakire olsa. Sehavet o vakit tam sehavettir, eğer millet için olsa, yahut milleti tazammun eden bir ferde olsa güzeldir. Şayet muhtaç olmayan şahsa olsa, şahsı tembel eder. Çingeneliğe alıştırır. Elhasıl, millet bâkidir, fert fâni!) (Münazarat) |
| İSTİHSAN: | Beğenmek, güzel bulmak. Bir şeyin iyi olduğu kanaatında bulunmak. Beğenilmek. * Fık: Kıyası terkedip, nassa, yani, âyet ve hadis-i şeriflerin hükümlerine en uygun olanı almak. Şeriatta; zorlaştırmayan hükümle, râcih delil ile amel etmektir.(İşte masnuâtı yaldızlayan mezâyâ ve mehasine ve mevcudatı ışıklandıran letaif ve kemâlâta karşı Sübhânallah, Mâşâallah, Allahü Ekber diyerek semâvâtı çınlattıran ve Kur'an'ın nağamâtiyle kâinatı velveleye verdiren istihsan ve takdir ile, tefekkür ve teşhir ile, zikir ve tevhid ile, berr ve bahri cezbeye getiren, yine bilmüşâhede O Zâttır. S.) |
| İSTİHSANEN: | Beğenerek, istihsan ederek. |
| İSTİHSAN: | Korunmak. Korumak, müdâfaa etmek, karşı koymak. * Sağlam bir yere kapanmak. |
| UKKAŞE BİN EL-MİHSAN EL-ESDÎ (R.A.): | Efâdıl-ı Sahabeden ve kahramanlardan olup hususan Bedir muharebesinde ve Hazret-i Ebu Bekir (R.A.) devrinde mürtedlerle olan muharebede yararlıklar göstermiştir. Peygamberimizin vefat tarihinde 44 yaşlarında idi. |
| UKKAŞE BİN EL-MİHSAN EL-ESDÎ (R.A): | Efâdıl-ı Sahabeden ve kahramanlardan olup hususan Bedir muharebesinde ve Hazret-i Ebu Bekir (R.A.) devrinde mürtedlerle olan muharebede yararlıklar göstermiştir. Peygamberimizin vefat tarihinde 44 yaşlarında idi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İHSANAT : | (İhsan. C.) İhsanlar, lütuflar. |
| İHSA : | Saymak. Sayılmak. İstatistik, sayım. * Kandırmak, aldatmak. * Zaptetmek. * Ezber etmek. * Fehmetmek. İdrâk eylemek. |
| İHA : | Sevketme, gönderme. |