| Kelime | Anlam |
|---|
| İLEYH: | Ona. (Erkek olan tek kimse için) |
| İLEYHA: | Ona. (Kadın olan tek kimse için) |
| İLEYHİM: | Onlara. (Erkek olan çok kişi için söylenir.) |
| İLEYHİMA: | Onlara. (Erkek olan iki kişi için söylenir) |
| İLEYHİNNE: | Onlara. (Kadın olan çok kişi için söylenir.) |
| İçerisinde 'İLEYH' geçenler |
|---|
| İLEYHA: | Ona. (Kadın olan tek kimse için) |
| İLEYHİM: | Onlara. (Erkek olan çok kişi için söylenir.) |
| İLEYHİMA: | Onlara. (Erkek olan iki kişi için söylenir) |
| İLEYHİNNE: | Onlara. (Kadın olan çok kişi için söylenir.) |
| MEVKÛLÜN İLEYH: | Kendisine bir iş bırakılan adam. Vekil. |
| MUMA-İLEYH: | (Mumâileyhâ) Kendisine işâret edilen. İsmi evvelce geçen. |
| MUMA-İLEYHİM: | İsmi evvelce geçenler. * İmâ edilenler, yukarıda anlatılmış olanlar. |
| MUMA-İLEYHİNN: | (Mumâ-ileyhâ. C.) Adı geçen kadınlar, yukarıda anılan kızlar, imâ edilenler. |
| MUZAFUN İLEYH: | İsim tamlamasında (izâfet terkibinde) muzâfın (belirtenin) bağlı bulunduğu ismin hâli.Türkçede muzâf sonra gelir. "Evin kapısı" dediğimiz zaman, ev; muzâfun ileyh; kapı; muzâfdır. |
| MÜHDA-İLEYH: | Kendisine hediye verilen kimse. |
| MÜMA-İLEYH: | (Bak: Mumâileyh) |
| MÜRSELÜN İLEYH: | Fık: Kendisine bir şey gönderilmiş olan. Söz kendisine tebliğ olunan kimse. (Bak: Mürsel) |
| MÜSNEDÜN İLEYH: | Özne, fail. Edebiyatta sözün birinci rüknüne denir. Kendine isnad edilen. (Nahivde buna mübtedâ denir) |
| MÜSTENEDÜN İLEYH: | Kendine dayanılan, temel. |
| MÜŞARÜN-İLEYH: | Kendine işaret edilen. İsmi evvelce söylenmiş olan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| İLEYHA : | Ona. (Kadın olan tek kimse için) |
| İLEL : | (İllet. C.) İlletler. Esaslar. Temeller. Sebebler. * Sakatlıklar. Hastalıklar. |
| İLA : | Son, nihâyet, dek, değin,...ye,...ye kadar (mânâlarına gelir, harf-i cerdir.) |