Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| İLLİYYE: | (Ulliyye) En şerefli, yüksek. |
| İçerisinde 'İLLİYYE' geçenler | |
| İçerisinde 'İLLİYYE' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İLLİYYUN : | (İlliyyîn) (Aliyyu. C.) Cennetin en yüksek tabakası. Ahirete giden tam kâmil mü'minlerin yeri. Hafaza meleklerinin divanları ismidir ki, salihlerin amelleri oraya yükseltilir. Ahirette yüksek dereceye, dergâh-ı rızâya en yakın olan derecedir. |
| İLLİYET : | Sebeb ile alâkalı. Esas sebeble alâkadarlık. Sebeb arayış. |
| İLLÎ : | Sebebe ait. Neden ve sebeple alâkalı. |
| İLL : | Keskinlik veya parlaklık mânasından alınmış olup; feryat, yemin, ahid ve karâbet mânalarına gelir. İbrânice "il", ilâh demek olduğu da söylenmiştir. (E.T.) |
| İLA : | Son, nihâyet, dek, değin,...ye,...ye kadar (mânâlarına gelir, harf-i cerdir.) |