Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| İMAD: | Direk, kolon. Temel, esas. Kuvvet. Bir kavmin reisi ve başta geleni. Yüksek bina. |
| İMAD-ÜD DİN: | Dinin direği. |
| İçerisinde 'İMAD' geçenler | |
| İGTİMAD: | (Gamd. dan) (Kılıç) kılıfına girme. * Karanlıkta görünmez olmak. |
| İMAD-ÜD DİN: | Dinin direği. |
| İNCİMAD: | Donma. Buzlanma. Sertleşme. |
| İNHİMAD: | Ateşi sönmeyip alevi geçme. |
| İ'TİMAD: | (İtimad) Güvenerek bağlanmak. Emniyet etmek. Bir şeye kalben güvenip dayanmak. |
| İ'TİMAD-ÜD DEVLE: | Devletin itimadı, güveni. * Tar: Safevî sadrazamlarına verilen ünvan. |
| İ'TİMAD-I KAVÎ: | Sağlam itimad, kavi güveniş. |
| İ'TİMADEN: | İtimad ederek, dayanarak, güvenerek. |
| İ'TİMADNAME: | f. İtimad yazısı, itimad bildiren yazı. |
| KİMAD: | Sıcak bez ile âzâyı kızdırmak. |
| MA-BİHİ-L-İ'TİMAD: | İtimada vesile ve sebep olan şey. |
| SİMAD: | Az su. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İMAD-ÜD DİN : | Dinin direği. |
| İMA : | İşaret etmek. İşaretle anlatmak. İşaret. |