Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| İNHA: | Bir hususu resmen bildirme, tebliğ. Bir memurun daha üst makamdaki bir memura bir maddeyi hâvi olmak üzere yazdığı kağıt. Ulaştırma, yetiştirme. |
| İNHA': | Vazgeçme. Yöneltme, tevcih etme. |
| İNHA: | f. Bu şeyler. (İşaret zamiridir.) |
| İNHAC: | Meydanda, zâhir, açık. Belli etme. Hayvanı yorarak solutma. Esvabı eskitme. |
| İNHAF: | İnceltme, zayıflatma. |
| İNHAK: | Çok eziyet etme. Çok fazla sıkıntı verme. |
| İçerisinde 'İNHA' geçenler | |
| ANHA MİNHA: | Şundan bundan, şöyle böyle ederek, şu bu, öteberi. |
| FİNHAN: | Leğen dedikleri kap. |
| İNHA': | Vazgeçme. * Yöneltme, tevcih etme. |
| İNHAC: | Meydanda, zâhir, açık. Belli etme. * Hayvanı yorarak solutma. * Esvabı eskitme. |
| İNHAF: | İnceltme, zayıflatma. |
| İNHAK: | Çok eziyet etme. Çok fazla sıkıntı verme. |
| İSTİNHAC: | Bir kimsenin dediğine uyma. Söylediğini yapma. Yoluna gitme. |
| İSTİNHAS: | Haberi iyice inceleme. |
| İSTİNHAZ: | Bir kimseye bir iş için kımıldamamasını emretme. |
| MİNHA: | (C.: Minhünn) Bundan, ondan. (Müennes hâli) |
| MİNHA: | (C: Minah-Menâyih) Atiyye, bahşiş. |
| MİNHAC: | Meslek. Yol. Açık ve belli yol. * f. Büyük ve işlek cadde. |
| MİNHAC-I HİDAYET: | Doğru yol. Hidayet yolu. |
| MİNHAC-ÜS SÜNNET: | Sünnet yolu. Sünnet caddesi. Hazret-i Peygamber'in (A.S.M.) gittiği, emrettiği şeriat yolu. |
| MİNHAR: | Misafirperver. Misafir kabul edip ağırlayan. |
| MİNHAS: | (C.: Menâhis) Uğursuz şey. |
| MİNHAT: | (C.: Menâhit) Dülger rendesi. Taş veya tahta yontmada kullanılan âlet. |
| PİNHAN: | f. Gizli, saklı, hafi, mahfi, mestur, müstetir. |
| TAHSİNHÂN: | f. Aferin diyen. Beğenip alkışlayan. |
| ZİNHARHÂR: | f. Sözünde durmayan adam. * Aman dileyen. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İNHA' : | Vazgeçme. * Yöneltme, tevcih etme. |
| ÎN : | İri ve güzel gözlüler.İN : Yabani hayvanların barınağı, yuvası. Mağara. |