Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| İNSAF: | Yaprak yaprak olma, lime lime olup dağılma. |
| İNSAF: | Merhamet ve adâlet dâiresinde hareket. Hakikatı kabul ve itiraf. (Eğer bir mes'elenin münâzarasında kendi sözünün haklı çıktığına tarafdar olup ve kendi haklı çıktığına sevinse ve hasmının haksız ve yanlış olduğuna memnun olsa, insafsızdır. L.) |
| İNSAFKÂR: | İnsaflı, insaf sahibi, haksızlık yapmayan. |
| İçerisinde 'İNSAF' geçenler | |
| BÎ-İNSAF: | f. Acımasız, insafsız. |
| EL-İNSAF: | İnsaf edilsin, insaf edilmeli, insaf edelim. |
| İNSAFKÂR: | İnsaflı, insaf sahibi, haksızlık yapmayan. |
| İSTİNSAF: | Alacağını alma. Hakkını tamâmen alma, ödeşme. |
| MİNSAF: | (C: Menâsıf) Hizmetkâr, hizmetçi. |
| NA-İNSAF: | f. İnsafsız. İnsafı bulunmayan. |
| SAYYAD-I BÎ-İNSAF: | f. İnsafsız avcı. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İNSAFKÂR : | İnsaflı, insaf sahibi, haksızlık yapmayan. |
| İNSA : | Unutma. Unutturma. * Te'hir eylemek. * Veresiye verme. |
| İNS : | İnsan. |
| ÎN : | İri ve güzel gözlüler.İN : Yabani hayvanların barınağı, yuvası. Mağara. |