Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| İSMET: | Günahsızlık, mâsumluk. Günahlardan kaçınmak melekesine sâhib olmak. Suçsuzluk. Peygamberlik vasıflarından birisidir. Peygamberler (A.S.), hiç bir zaman gizli, âşikâr herhangi bir ma'siyete yaklaşmazlar; bütün kusur ve hatâlardan ve şâibelerden müberrâdırlar. |
| İSMETLÜ: | Tar: Derece bakımından yüksek kimselere, sultan ve şehzâdelerin hanımlarıyla kızlarına verilen bir ünvan idi. |
| İSMETMEÂB: | İsmetlü. Günahsız. Haramdan ve nâmusa dokunur hâllerden çekinen. |
| İSMETPENAH: | İsmetlü, ismetmeâb. |
| İçerisinde 'İSMET' geçenler | |
| HARÎM-İ İSMET: | Namus ocağı, mukaddes ocak. Kudsi âile yuvası. |
| HETK-İ HİCAB-I İSMET: | Namus perdesini yırtma. |
| İSMETLÜ: | Tar: Derece bakımından yüksek kimselere, sultan ve şehzâdelerin hanımlarıyla kızlarına verilen bir ünvan idi. |
| İSMETMEÂB: | İsmetlü. Günahsız. Haramdan ve nâmusa dokunur hâllerden çekinen. |
| İSMETPENAH: | İsmetlü, ismetmeâb. |
| PİRAHEN-İ İSMET: | Namus perdesi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İSMETLÜ : | Tar: Derece bakımından yüksek kimselere, sultan ve şehzâdelerin hanımlarıyla kızlarına verilen bir ünvan idi. |
| İSMEN : | Sadece isimle, gerçekten olmayan. |
| İSM : | (İsim) Ad, nâm. * Ist: Bilinen veya bilinmeyen, hissedilen veya hissedilmeyen herhangi bir şeyi birbirinden ayırmak, tanımak veyahut zihne getirmek için kullanılan söz veya lâfız. * Man: Tam mânalı ve hem mevzu, hem mahmul olabilen lâfızdır. |
| İS : | Dumandan hasıl olan siyah madde. Kurum. |