| Kelime | Anlam |
|---|
| İTAN: | Vatan sayma, yurt kabul etme. |
| İçerisinde 'İTAN' geçenler |
|---|
| ÂSİTAN: | f. Kapı eşiği. * Dergâh. * Tekke. |
| BİTAN: | Deve kolanı. Karnı tok kimse. |
| BİTANE: | (C.: Betâyin) Çarşaf. * Kaftan astarı. * Dostluk. * Hâlis olmak. * Kuvvetli olmak. |
| CAN-SİTAN: | f. Can çıkarıcı, ruh alıcı. İnsana bela olan. Güzel. |
| CİHAN-SİTAN: | f. Cihanı zapteden. Padişah, hükümdar. |
| DÂSİTÂN: | (Dâstân) f. Destan, sergüzeşt. Geçmiş hâdiseleri anlatan nesir veya nazım halinde yazı. * Şöhret. |
| DÂSİTÂNE-İ AŞK: | Aşk hikâyesi ve destanı. |
| DİL-SİTAN: | f. Gönül alan. |
| FİTAN: | Eyer örtüsü. |
| GÎTÎ-SİTAN: | f. Dünyayı zapteden, cihangir. |
| GÜLSİTAN: | (Bak: Gülistan) |
| HÎTAN: | (Hâit. C.) Duvarlar. Mânialar, hâiller, engeller. * Avlular. |
| HİTAN: | Erkek çocuğun sünnet edilmesi. * Tenasül uzvunun sünnet yeri. |
| HİTANET: | Sünnetçilik. |
| İFTİTAN: | (Fitne. den) Fitneye uğrama. * Aldatmak. * Azdırmak. |
| İHTİTAN: | (Hitan. dan) Sünnet ettirme. |
| İSTİTAN: | Vatan edinme, bir yerde yerleşme, yurt edinme. |
| İTTİTAN: | Bir memlekette veya bir şehirde yerleşme. Vatan edinme. |
| IHTİTAN: | Sünnet olmak. |
| MEYYİTÂNE: | f. Ölü gibicesine. Ölmüşçesine. |
| MİTAN: | (C: Meyâtın) At yarıştırdıkları yer. |
| MÜLTEFİTANE: | f. Mültefitçe. İltifatlılıkla. |
| MÜSKİTÂNE: | f. Sustururcasına. Susturma suretiyle. |
| MÜTEANNİTÂNE: | f. Yanlış arayana, yanlışlıklar çıkarmaya uğraşana yakışır surette. |
| MÜTEHAFİTÂNE: | f. Birşeye istekle saldırırcasına. |
| MÜTELEFFİTANE: | f. İltifat edercesine. |
| MÜTESALLİTÂNE: | f. Musallat olarak, sırnaşarak, tasallut edercesine. |
| NEYSİTAN: | f. Sazlık, kamışlık. |
| SAKİTÂNE: | f. Ses çıkarmayarak, sessizce. |
| SAMİTANE: | f. Sessizce, ses çıkarmaksızın, sâkitane. |
| SİTAN: | (-istan) f. Mekân adı yapmağa yarayan ek. Meselâ: Gül-sitan $ : (Gül-istan) Gül bahçesi, güllük. |
| SİTAN: | f. Alan, alıcı. Can-sitan $ : Can alan. |
| SİTAN (-): | Alan, alıcı. Can-sitan $: Can alan. (-istan) f. Mekân adı yapmağa yarayan ek. Meselâ: Gül-sitan (Gül-istan) Gül bahçesi, güllük. |
| ZÂBİTÂN: | (Zâbit. C.) Zâbitler. Subaylar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| İTA : | Edb: Kafiyenin bir mânada olarak aynen tekrar edilmesi. |