Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| İYAD: | Kuvvetlendirme, takviye etme. Takviye eden âlet. |
| İYADET: | (Bak: Iyâdet) |
| İçerisinde 'İYAD' geçenler | |
| CİYADET: | Tazelik, yenilik. * İyilik, güzellik. |
| EBU ZİYAD: | Eşek, hımar. |
| HİYADE: | Evmek. * Tevbe etmek. |
| İKTİYAD: | Tutup götürme veya götürülme. |
| İKTİYAD: | Hile yapma, dalavere ve oyun etme. |
| İRTİYAD: | Bir kimseden bir şey isteme. |
| İ'TİYAD: | (İtiyat) Alışkanlık. Huy. Âdet. Âdet edinmek. |
| İYADET: | (Bak: Iyâdet) |
| İZDİYAD: | Ziyadeleşmek. Çoğalmak. Artmak. |
| MAAZİYADETİN: | Fazlasıyla, ziyadesiyle, çok miktarda, bol bol. |
| PİYADE: | Narin yapılı bir çeşit kayık adıdır. Eskiden ekseriyetle İstanbul ve civarında kullanılan bu kayıklar, pek makbul gezinti vasıtası idi. * Ask: Orduda tüfekle teçhiz edilmiş olan ve muharip sınıfların asli unsuru bulunan efrada da bu ad verilir. Yaya askeri. * Yaya. |
| RİYAD: | Ot aramak. |
| SİYADET: | Seyyidlik. (Bak: Seyyid) |
| ZEYD (ZİYÂD): | Men'etmek, reddedip gidermek. |
| ZİYADE: | Artan, fazla kalan. Çok bol. Fazladan. * Artma, çoğalma. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İYADET : | (Bak: Iyâdet) |
| İYAB : | Avdet eylemek, geri dönmek. |