Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| İZAH: | Açıklamak. Bir şeyi anlaşılır hâlde söylemek veya yazmak. |
| İZAHA: | Bir şeyin çevresini dolaşma. |
| İZAHAT: | (İzah. C.) İzahlar, açıklamalar. |
| İZAHE: | Bir şeyi ayırma. Kurtulma. Yok etme. |
| İZAHEN: | Açıklayarak, izah ederek. |
| İçerisinde 'İZAH' geçenler | |
| İFTİZAH: | (Bak: İftidâh) |
| İNTİZAH: | Suç ve kabahattan sıyrılma. Temize çıkma. * Def-i hâcet yaptıktan sonra temizlenme. Tahâretlenme. |
| İRTİZAH: | Biraz bahşiş alma. * Özür dileme. |
| İSTİZAH: | Belirsiz ve mübhem bir şey hakkında açık söylenmesini istemek. İzah istemek. * Gensoru. Bir mes'ele hakkında mebuslar tarafından başbakana veya bakanlardan birine açılan ve sonunda soruşturma yapılması istenilen sual. |
| İSTİZAHEN: | Bir şeyin açıklanmasını isteyerek. |
| İTTİZAH: | Vazıh olmak. Açık olmak. Aşikâr olmak. |
| İTTİZAH-I DELİL: | Delilin açık, vazıh ve aşikâr olması. |
| İZAHA: | Bir şeyin çevresini dolaşma. |
| İZAHAT: | (İzah. C.) İzahlar, açıklamalar. |
| İZAHE: | Bir şeyi ayırma. * Kurtulma. * Yok etme. |
| İZAHEN: | Açıklayarak, izah ederek. |
| MİZAH: | Şaka, lâtife. * Edb: Bâzı düşünceleri nükte, şaka veya takılmalarla süsleyip anlatan bir yazı çeşidi. Hoş, nükteli söz. (Zıddı ciddiyettir) |
| MİZAHÎ: | Mizahlı, eğlenceli. |
| MİZAH-NÜVİS: | f. Eğlenceli mizahlı yazılar yazan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İZAHA : | Bir şeyin çevresini dolaşma. |
| İZA : | Arabça kelimelerin başında kullanılırsa; birdenbire, bir de bakılır ki, gibi mânalara gelir. İsim cümlesinin evvelinde bulunur. |
| İZ (İZİN) : | "Hem, vakt, yevm, hîn" gibi kelimelerden sonra ek olarak kullanılır. Meselâ: Hîneizin: O vakit ki. Yevmeizin: O gün ki, kelimelerinde olduğu gibi. * Mâzi fiillerinden evvel "iz" gelirse: İzküntü muallimen: Muallim olduğum zaman mânasına geliyor. (iz) Yazılmasa mânası, muallim idim olur. |