Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞÂHİD-İ EZELÎ: | Ezelden ebede her şey nazar-ı şuhudunda olan Cenab-ı Hak. |
| ŞÂHİD-İ EZELÎ: | Ezelden ebede her şey nazar-ı şuhudunda olan Cenab-ı Hak. |
| İçerisinde 'ŞÂHİD-İ EZELÎ' geçenler | |
| İçerisinde 'ŞÂHİD-İ EZELÎ' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞÂHİD-İ ÂDİL : | Doğru sözlü şâhid. |
| ŞAHİD : | Şahitlik yapan. Bilen, tanıyan. Senet yerine geçecek kadar mâkul ve mu'teber sayılan. Gören. * Resul-ü Ekrem Efendimizin (A.S.M.) bir vasfı. * Melâike-i kiram. * Hazır. |
| ŞAHÎ : | f. şaha, hükümdara ait, şah ile ilgili. * Hükümdarlık, şahlık. * Eski topların bir çeşiti. * Nişastalı, yumurtalı bir helva. * Tar: Osmanlı Padişahlarından Yavuz Sultan Selim Han'ın bastığı altun para. (Bu ismin verilmesi, üzerinde "şah" kelimesinin yazılı bulunmasından dolayıdır.) |
| ŞAH : | f. Ağaç dalı. Budak. * Boynuz. Karın. * Su arkı. * Alın. * Kadeh. |
| ŞAAB : | Ayrılmak. * Yarmak. |