Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞÜFR: | (C.: Eşfâr) Kirpiğin bittiği yer. Her şeyin kenarı. |
| ŞÜFRE (ŞEFRE): | (C.: Eşfâr) Yassı büyük bıçak. Gön ve sahtiyan kestikleri bıçkı. Kılıç ağızı. Kirpik biten yer. |
| İçerisinde 'ŞÜFR' geçenler | |
| ŞÜFRE (ŞEFRE): | (C.: Eşfâr) Yassı büyük bıçak. * Gön ve sahtiyan kestikleri bıçkı. * Kılıç ağızı. * Kirpik biten yer. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞÜFRE (ŞEFRE) : | (C.: Eşfâr) Yassı büyük bıçak. * Gön ve sahtiyan kestikleri bıçkı. * Kılıç ağızı. * Kirpik biten yer. |
| ŞÜF'A : | Bir malı müşteriye, mal olduğu fiata satmak. * Huk: Satılmakta olan bir yerde hissesi bulunan veya oraya bitişik komşu olanın satılan şeyi almakta birinci derecede hakkı olması. Şüf'a sahibi kendinden habersiz satılan şeyi, dava ederse, bedelini ödeyerek müşteriden geri alabilir. (H.L.) |
| ŞÜBAN : | Çoban. |