Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞÜFRE (ŞEFRE): | (C.: Eşfâr) Yassı büyük bıçak. Gön ve sahtiyan kestikleri bıçkı. Kılıç ağızı. Kirpik biten yer. |
| İçerisinde 'ŞÜFRE (ŞEFRE)' geçenler | |
| İçerisinde 'ŞÜFRE (ŞEFRE)' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞÜFR : | (C.: Eşfâr) Kirpiğin bittiği yer. * Her şeyin kenarı. |
| ŞÜF'A : | Bir malı müşteriye, mal olduğu fiata satmak. * Huk: Satılmakta olan bir yerde hissesi bulunan veya oraya bitişik komşu olanın satılan şeyi almakta birinci derecede hakkı olması. Şüf'a sahibi kendinden habersiz satılan şeyi, dava ederse, bedelini ödeyerek müşteriden geri alabilir. (H.L.) |
| ŞÜBAN : | Çoban. |