Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞAİR: | (C.: Şairât) Arpa. Kurban devesi. |
| ŞAİR: | Şiir yazan. Sözünü vezin ve kafiye ile tertib eden. |
| ŞAİRÂNE: | f. şairce. şaire benzer surette konuşmakla. Mevzuu şiir sayılabilecek kadar hoş, lâtif olan şey. |
| ŞAİRE: | (C.: Şâirât - Şevâir) Kadın şair. |
| ŞAİRE: | Bir tek arpa, arpa tanesi. (C.: Şaâyir) Tıb: Arpacık. |
| ŞAİRİYY: | Arpa satan kimse. |
| ŞAİRÂNE: | f. Şairce. Şaire benzer surette konuşmakla. Mevzuu şiir sayılabilecek kadar hoş, lâtif olan şey. |
| İçerisinde 'ŞAİR' geçenler | |
| AŞAİR: | (Aşiret. C.) Aşiretler. Kabileler. |
| EŞAİRE: | (Eş'ari. C.) Dinde meşhur imam Eb-ul-Hasan-ül-Eş'arî'ye bağlı olan sünnet ehlinin bir kısmı. |
| HUBZ-I ŞAÎR: | Arpa ekmeği. |
| MEŞAİR: | (Meş'ar. C.) Beş duygu, his. Hasseler. * Akıl ve vahiy. * Hacı olmadan evvel durulması lâzım gelen mühim makamlar. |
| MUKŞAİRR: | Ürperen. |
| MÜTEŞÂİR: | (C.: Müteşâirîn) (Şi'r. den) Şâirlik taslayan. |
| MÜTEŞÂİRİYET: | şairlik taslama. |
| MÜTEŞÂİRİYET: | Şairlik taslama. |
| ŞAİRÂNE: | f. şairce. şaire benzer surette konuşmakla. Mevzuu şiir sayılabilecek kadar hoş, lâtif olan şey. |
| ŞAİRE: | (C.: Şâirât - Şevâir) Kadın şair. |
| ŞAİRE: | Bir tek arpa, arpa tanesi. * (C.: Şaâyir) Tıb: Arpacık. |
| ŞAİRİYY: | Arpa satan kimse. |
| ŞAİRÂNE: | f. Şairce. Şaire benzer surette konuşmakla. Mevzuu şiir sayılabilecek kadar hoş, lâtif olan şey. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞAİRÂNE : | f. şairce. şaire benzer surette konuşmakla. Mevzuu şiir sayılabilecek kadar hoş, lâtif olan şey. |
| ŞAİBE : | Leke, kir. * Süprüntü. Pislik. * Kusur. Noksan. Hata. Eksiklik. |
| ŞAAB : | Ayrılmak. * Yarmak. |