Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞACİR: | Ayak altında ızdırap çekmek. |
| İçerisinde 'ŞACİR' geçenler | |
| MEŞACİR: | (Meşcer ve Meşcere ve Meşcire. C.) Koruluklar, ağaçlık yerler. |
| MÜŞACİR: | Sözle nizâ eden, kavga eden. |
| MÜTEŞACİR: | (C.: Müteşâcirin) Birbirlerine sopayla, ağaçla vuran. |
| MÜTEŞACİRÂNE: | f. Birbirlerine sopayla vururcasına. |
| MÜTEŞACİRÎN: | (Müteşacir. C.) Birbirlerine ağaçla, sopayla vuranlar. |
| MÜTEŞACİRÂNE: | f. Birbirlerine sopayla vururcasına. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞACİNE : | (C.: Şevâcin) Ağaçlı ve meşeli dere. |
| ŞAAB : | Ayrılmak. * Yarmak. |