Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞAHİKA: | Dağ tepesi, zirve. |
| İçerisinde 'ŞAHİKA' geçenler | |
| CİBAL-İ ŞÂHİKA: | Yüksek dağlar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞAHİK : | Yüce, büyük dağ. * Yüksek yapı veya ağaç. |
| ŞAHÎ : | f. şaha, hükümdara ait, şah ile ilgili. * Hükümdarlık, şahlık. * Eski topların bir çeşiti. * Nişastalı, yumurtalı bir helva. * Tar: Osmanlı Padişahlarından Yavuz Sultan Selim Han'ın bastığı altun para. (Bu ismin verilmesi, üzerinde "şah" kelimesinin yazılı bulunmasından dolayıdır.) |
| ŞAH : | f. Ağaç dalı. Budak. * Boynuz. Karın. * Su arkı. * Alın. * Kadeh. |
| ŞAAB : | Ayrılmak. * Yarmak. |