Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞAHS: | (Bak: Şahıs) |
| ŞAHS-I MANEVÎ: | Bir şahıs olmayıp kendisine bir şahıs gibi muamele yapılan şirket, cemaat, cemiyet gibi ortaklıklar. Belli bir kişi olmayıp bir cemaatten meydana gelen manevî şahıs. Bir topluluğun taşıdığı manevî kuvvet ve meziyetler. |
| ŞAHS: | Acı çekmek. Iztırab çekmek. |
| ŞAHSAR: | f. Dallı budaklı ağaçlar. Ağaçlık yer. Koruluk. |
| ŞAHSEN: | Şahıs olarak, ferd olarak. Şahısça, kendi. Yalnız uzaktan görerek. |
| ŞAHSÎ: | Şahsa mahsus, şahsa ait, dair. Kişi ile, şahıs ile alâkalı. |
| ŞAHSİYET: | Bir kimsenin kendisine mahsus ahvâli. Şahıs olma. Karakter sâhibi ve makbul bir insan olma. |
| ŞAHSİYYAT: | Kişinin şahsına, kendine ait sözler. Birinin kendine ait münasebetsiz sözleri. |
| ŞAHSÜVAR: | (C.: şâhsüvârân) f. Ata iyi binen. |
| ŞAHSÜVAR: | (C.: Şâhsüvârân) f. Ata iyi binen. |
| İçerisinde 'ŞAHS' geçenler | |
| AHKÂM-I ŞAHSİYE: | Huk: Şahsın kendisini alakalandıran hükümler. (Bak: Hukuk-u şahsiye) |
| AHVAL-İ ŞAHSİYE: | Huk: Hakiki şahısların, hukuki varlıklariyle alâkalı olan hukuki durumlar. (Doğum, evlenme, boşanma, evlat edinme, ölüm hadiseleri gibi) |
| NEV'İ ŞAHSINA MÜNHASIR: | Sadece şahsına benzer çeşit, başka benzeri olmayan. Eşi bulunmaz olan. |
| NEV'UN MÜNHASIRUN FİŞ-ŞAHS: | Nev'i şahsına münhasır. Başka bir benzeri olmayan. |
| ŞAHS-I MANEVÎ: | Bir şahıs olmayıp kendisine bir şahıs gibi muamele yapılan şirket, cemaat, cemiyet gibi ortaklıklar. Belli bir kişi olmayıp bir cemaatten meydana gelen manevî şahıs. * Bir topluluğun taşıdığı manevî kuvvet ve meziyetler. |
| ŞAHSAR: | f. Dallı budaklı ağaçlar. Ağaçlık yer. Koruluk. |
| ŞAHSEN: | Şahıs olarak, ferd olarak. Şahısça, kendi. * Yalnız uzaktan görerek. |
| ŞAHSÎ: | Şahsa mahsus, şahsa ait, dair. Kişi ile, şahıs ile alâkalı. |
| ŞAHSİYET: | Bir kimsenin kendisine mahsus ahvâli. Şahıs olma. Karakter sâhibi ve makbul bir insan olma. |
| ŞAHSİYYAT: | Kişinin şahsına, kendine ait sözler. * Birinin kendine ait münasebetsiz sözleri. |
| ŞAHSÜVAR: | (C.: şâhsüvârân) f. Ata iyi binen. |
| ŞAHSÜVAR: | (C.: Şâhsüvârân) f. Ata iyi binen. |
| TASAVVUR-U ŞAHSÎ: | şahsî düşünce. şahsa ait tasavvur. (Bak: Himmet) |
| TASAVVUR-U ŞAHSÎ: | Şahsî düşünce. Şahsa ait tasavvur. (Bak: Himmet) |
| ZAMAİR-İ ŞAHSİYYE: | Şahıs zamirleri. " Ben, sen, o" gibi isim yerine geçen kelimeler. (Bak: Şahıs zamiri) |
| ZAMİR-İ ŞAHSÎ: | Gr: Şahıs gösteren ve şahısların ismi yerine kullanılan zamirler; Ben, sen, o, biz, siz, onlar gibi. (Bak: Şahıs zamiri) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞAHS-I MANEVÎ : | Bir şahıs olmayıp kendisine bir şahıs gibi muamele yapılan şirket, cemaat, cemiyet gibi ortaklıklar. Belli bir kişi olmayıp bir cemaatten meydana gelen manevî şahıs. * Bir topluluğun taşıdığı manevî kuvvet ve meziyetler. |
| ŞAH : | f. Ağaç dalı. Budak. * Boynuz. Karın. * Su arkı. * Alın. * Kadeh. |
| ŞAAB : | Ayrılmak. * Yarmak. |