| Kelime | Anlam |
|---|
| ŞAHSÎ: | Şahsa mahsus, şahsa ait, dair. Kişi ile, şahıs ile alâkalı. |
| ŞAHSİYET: | Bir kimsenin kendisine mahsus ahvâli. Şahıs olma. Karakter sâhibi ve makbul bir insan olma. |
| ŞAHSİYYAT: | Kişinin şahsına, kendine ait sözler.
Birinin kendine ait münasebetsiz sözleri. |
| İçerisinde 'ŞAHSÎ' geçenler |
|---|
| AHKÂM-I ŞAHSİYE: | Huk: Şahsın kendisini alakalandıran hükümler. (Bak: Hukuk-u şahsiye) |
| AHVAL-İ ŞAHSİYE: | Huk: Hakiki şahısların, hukuki varlıklariyle alâkalı olan hukuki durumlar. (Doğum, evlenme, boşanma, evlat edinme, ölüm hadiseleri gibi) |
| ŞAHSİYET: | Bir kimsenin kendisine mahsus ahvâli. Şahıs olma. Karakter sâhibi ve makbul bir insan olma. |
| ŞAHSİYYAT: | Kişinin şahsına, kendine ait sözler. * Birinin kendine ait münasebetsiz sözleri. |
| TASAVVUR-U ŞAHSÎ: | şahsî düşünce. şahsa ait tasavvur. (Bak: Himmet) |
| TASAVVUR-U ŞAHSÎ: | Şahsî düşünce. Şahsa ait tasavvur. (Bak: Himmet) |
| ZAMAİR-İ ŞAHSİYYE: | Şahıs zamirleri. " Ben, sen, o" gibi isim yerine geçen kelimeler. (Bak: Şahıs zamiri) |
| ZAMİR-İ ŞAHSÎ: | Gr: Şahıs gösteren ve şahısların ismi yerine kullanılan zamirler; Ben, sen, o, biz, siz, onlar gibi. (Bak: Şahıs zamiri) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| ŞAHSİYET : | Bir kimsenin kendisine mahsus ahvâli. Şahıs olma. Karakter sâhibi ve makbul bir insan olma. |
| ŞAHS : | (Bak: Şahıs) |
| ŞAH : | f. Ağaç dalı. Budak. * Boynuz. Karın. * Su arkı. * Alın. * Kadeh. |
| ŞAAB : | Ayrılmak. * Yarmak. |