Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞAHSİYET: | Bir kimsenin kendisine mahsus ahvâli. Şahıs olma. Karakter sâhibi ve makbul bir insan olma. |
| İçerisinde 'ŞAHSİYET' geçenler | |
| İçerisinde 'ŞAHSİYET' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞAHSİYYAT : | Kişinin şahsına, kendine ait sözler. * Birinin kendine ait münasebetsiz sözleri. |
| ŞAHSÎ : | Şahsa mahsus, şahsa ait, dair. Kişi ile, şahıs ile alâkalı. |
| ŞAHS : | (Bak: Şahıs) |
| ŞAH : | f. Ağaç dalı. Budak. * Boynuz. Karın. * Su arkı. * Alın. * Kadeh. |
| ŞAAB : | Ayrılmak. * Yarmak. |