Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞAKİ: | (Şekavet. den) Haydut. Yol kesen. Haylaz. Her çeşit günahı işleyebilen. |
| ŞAKİ: | Şekavette bulunan. |
| ŞAKİ: | Şikâyet eden. Ağlayan. Hiddetli ve şevketli. |
| ŞÂKİ-İ SİLÂH: | Harp âletleri keskin ve hazır olan kimse. |
| ŞAKİFE: | (C.: Şukuf) Su dökülmemiş saksı parçası. |
| ŞAKİK: | İkiye bölünmüş bir şeyin yarısı. Öz kardeş. |
| ŞAKİKA: | (C.: Şakayık) Yarım baş ağrısı. Ana - baba bir olan kız kardeş. Öz kız kardeş. Çatlak, yarık. |
| ŞAKİL: | Yanakla kulak arası. Âdet. Hilkat. |
| ŞAKİLE: | Yol. Tarik. Meslek. Yaradılış. Tıynet. Seciye. Mizac. Bir kimsenin yaratılışının temel hususiyeti. |
| ŞAKİR: | Allaha şükreden. Hâlinden memnuniyetini bildiren. (Bak: Şükr) |
| ŞAKİRÂNE: | f. şükrederek. şükretmek suretiyle. |
| ŞAKİRD: | f. Talebe, çırak. |
| ŞAKİRDÂN: | şakirdler, talebeler. |
| ŞAKİRÎ: | (Şakiriyye) Şakird, talebe, tilmiz. |
| ŞAKİS: | Şerik, ortak. Hisse, nasip. |
| ŞAKİRÂNE: | f. Şükrederek. Şükretmek suretiyle. |
| ŞAKİRDÂN: | Şakirdler, talebeler. |
| İçerisinde 'ŞAKİ' geçenler | |
| MEŞAKİ: | (Mişkât. C.) İçerisine lâmba, kandil gibi şeyler koymak üzere duvarda yapılan küçük hücreler, oyuklar. |
| MÜŞAKİL: | Diğerine uygun olan, şeklini benzeten, şekilce benzeyen. |
| MÜTEŞAKİ: | Birbirlerine hallerinden şikâyet edenlerin beheri. |
| MÜTEŞAKİL: | Şekli birbirine benzeyenlerden herbiri, bir şekilde olan. * Bir aruz vezninin ismi. |
| MÜTEŞAKİS: | (Şeks. den) Birbiriyle ihtilaf ve kötü muaşeret eden şahıs. Birbiriyle iyi geçinemeyen. Katı huylu. |
| ŞÂKİ-İ SİLÂH: | Harp âletleri keskin ve hazır olan kimse. |
| ŞAKİFE: | (C.: Şukuf) Su dökülmemiş saksı parçası. |
| ŞAKİK: | İkiye bölünmüş bir şeyin yarısı. * Öz kardeş. |
| ŞAKİKA: | (C.: Şakayık) Yarım baş ağrısı. * Ana - baba bir olan kız kardeş. Öz kız kardeş. * Çatlak, yarık. |
| ŞAKİL: | Yanakla kulak arası. * Âdet. Hilkat. |
| ŞAKİLE: | Yol. Tarik. Meslek. * Yaradılış. Tıynet. Seciye. Mizac. Bir kimsenin yaratılışının temel hususiyeti. |
| ŞAKİR: | Allaha şükreden. Hâlinden memnuniyetini bildiren. (Bak: Şükr) |
| ŞAKİRÂNE: | f. şükrederek. şükretmek suretiyle. |
| ŞAKİRD: | f. Talebe, çırak. |
| ŞAKİRDÂN: | şakirdler, talebeler. |
| ŞAKİRÎ: | (Şakiriyye) Şakird, talebe, tilmiz. |
| ŞAKİS: | Şerik, ortak. * Hisse, nasip. |
| ŞAKİRÂNE: | f. Şükrederek. Şükretmek suretiyle. |
| ŞAKİRDÂN: | Şakirdler, talebeler. |
| TEŞAKİ: | (Şekvâ. dan) Birbirinden şikâyet etme. * Dertleşme. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞÂKİ-İ SİLÂH : | Harp âletleri keskin ve hazır olan kimse. |
| ŞAKA' (ŞIKA') : | Bedbahtlık. * Yaramazlık. |
| ŞAAB : | Ayrılmak. * Yarmak. |