Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞAYİFE: | Dişleri fazla olan kimse. (Müe: şefvâ) |
| İçerisinde 'ŞAYİFE' geçenler | |
| İçerisinde 'ŞAYİFE' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞAYİ' : | (Şüyu'. dan) Duyulmuş, işitilmiş, şüyu' bulmuş, herkesçe bilinmiş. * Ortaklar arasında taksim olunmamış müşterek hisse. |
| ŞAYAN : | f. Münasib, lâyık, yaraşır. |
| ŞAAB : | Ayrılmak. * Yarmak. |