Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞECEN: | (C.: Eşcân-şücun) Dal, budak, kol. Hâcet, ihtiyaç. Keder, hüzün. |
| ŞECEN: | (C.: Eşcân-Şücun) Dal, budak, kol. Hâcet, ihtiyaç. Keder, hüzün. |
| İçerisinde 'ŞECEN' geçenler | |
| İçerisinde 'ŞECEN' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞECEA : | Küt ve kötürüm kimseler. |
| ŞECAAT : | Yiğitlik, cesurluk. Korkulu anda kalb kuvveti ile cesaretini muhafaza etme. Kuvve-i gadabiyenin vasat mertebesidir. (Şecaatli bir kimse hak için canını fedâ eder. Vazifesi olmayan işe karışmaz. İ.İ.) |
| ŞEA' : | Dağılıp parçalanmak. |