Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞECERE-İ YAKTÎN: | Yaktîn ağacı. Kabak kökeni. |
| İçerisinde 'ŞECERE-İ YAKTÎN' geçenler | |
| İçerisinde 'ŞECERE-İ YAKTÎN' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞECERE-İ MAKLU' : | Sökülmüş ağaç. |
| ŞECER(E) : | Ağaç. Kütük. * Sülâle. Bir soyun bütün fertlerini gösterir cetvel. |
| ŞECEA : | Küt ve kötürüm kimseler. |
| ŞECAAT : | Yiğitlik, cesurluk. Korkulu anda kalb kuvveti ile cesaretini muhafaza etme. Kuvve-i gadabiyenin vasat mertebesidir. (Şecaatli bir kimse hak için canını fedâ eder. Vazifesi olmayan işe karışmaz. İ.İ.) |
| ŞEA' : | Dağılıp parçalanmak. |