Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞEHR: | Ay. 30 günlük zaman. Bir şeyi izhar etmek. Teşhir etmek. |
| ŞEHR-İ ÂYİN: | (Şehrâyin) f. Şenlik. Büyük hâkimiyet ve kuvvete ait sürur, sevinç, donanma. (İslâmda ilk şehr-i âyin Hz. Peygamber Efendimiz hicret sureti ile Medine'ye vâsıl olunca yapıldı.) |
| ŞEHR-İ RAMAZAN: | Ramazan ayı. Oruç ayı. |
| ŞEHR-İ SAVM: | Oruç ayı olan mübarek Ramazan. |
| ŞEHR-İ SIYAM: | Oruç ayı, Ramazan. |
| ŞEHR-ÜL HARAM: | Haram ayları. (Bak: Eşhür-ül hurum) |
| ŞEHR-AŞUB: | Şehri karıştıran, kargaşalık yapan. |
| ŞEHREKA: | (C.: Şühruk-Şührûk-Şührîk) Çıkrık. |
| ŞEHRİ: | f. Şehirli. İstanbul'lu, İstanbul'da doğup büyüme. Mc: Kibar, ince. |
| ŞEHRİSTAN: | f. Büyük şehir. |
| ŞEHRİYAR: | f. Hükümdar, padişah. En iktidarlı. |
| ŞEHRİYYE: | Çok yaşamış pir. Çok yaşlı, ihtiyar. |
| ŞEHRUD: | f. Büyük ırmak. Nehir. |
| ŞEHR: | Ay. 30 günlük zaman. Bir şeyi izhar etmek. Teşhir etmek. |
| ŞEHR-İ SAVM: | Oruç ayı olan mübarek Ramazan. |
| İçerisinde 'ŞEHR' geçenler | |
| HATT-I ŞEHRİYARÎ: | Tar: Padişahın yazısı manâsına gelen bir kelimedir. Eskiden padişahlar "hatt-ı hümayun" "hatt-ı şerif" adı verilen emirleri kendi el yazılarıyla yazdıkları gibi, başkalarına yazdırdıklarının başına da imzalarını koyarlardı. İşte bu türlü vesikalardaki padişahların el yazılarına "hatt-ı şehriyarî" denilirdi. |
| HEMŞEHRİ: | f. Aynı şehirden. Aynı memleketli olan. |
| İCMAL-İ ŞEHRÎ: | Aylık gelir ve giderleri, yahut yalnız giderleri toplu ve kısaltılmış olarak gösteren cetveller. |
| NAHR-ÜŞ ŞEHR: | Ayın evveli. |
| ŞEHR-İ ÂYİN: | (Şehrâyin) f. Şenlik. Büyük hâkimiyet ve kuvvete ait sürur, sevinç, donanma. (İslâmda ilk şehr-i âyin Hz. Peygamber Efendimiz hicret sureti ile Medine'ye vâsıl olunca yapıldı.) |
| ŞEHR-İ RAMAZAN: | Ramazan ayı. Oruç ayı. |
| ŞEHR-İ SAVM: | Oruç ayı olan mübarek Ramazan. |
| ŞEHR-İ SIYAM: | Oruç ayı, Ramazan. |
| ŞEHR-ÜL HARAM: | Haram ayları. (Bak: Eşhür-ül hurum) |
| ŞEHR-AŞUB: | Şehri karıştıran, kargaşalık yapan. |
| ŞEHREKA: | (C.: Şühruk-Şührûk-Şührîk) Çıkrık. |
| ŞEHRİ: | f. Şehirli. * İstanbul'lu, İstanbul'da doğup büyüme. * Mc: Kibar, ince. |
| ŞEHRİSTAN: | f. Büyük şehir. |
| ŞEHRİYAR: | f. Hükümdar, padişah. * En iktidarlı. |
| ŞEHRİYYE: | Çok yaşamış pir. Çok yaşlı, ihtiyar. |
| ŞEHRUD: | f. Büyük ırmak. Nehir. |
| ŞEHR-İ SAVM: | Oruç ayı olan mübarek Ramazan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞEHR-İ ÂYİN : | (Şehrâyin) f. Şenlik. Büyük hâkimiyet ve kuvvete ait sürur, sevinç, donanma. (İslâmda ilk şehr-i âyin Hz. Peygamber Efendimiz hicret sureti ile Medine'ye vâsıl olunca yapıldı.) |
| ŞEHA : | f. Ey pâdişah! Ey şâh. |
| ŞEA' : | Dağılıp parçalanmak. |