Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞEHVET-ENGİZ: | f. Şehvet uyandıran. Kuvve-yi şeheviyeyi tahrik eden. |
| İçerisinde 'ŞEHVET-ENGİZ' geçenler | |
| İçerisinde 'ŞEHVET-ENGİZ' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞEHVET-PEREST : | f. Şehvetine çok düşkün. Nefsi arzularının esiri olan. |
| ŞEHVET : | Hevâ-yı nefsin meyli ve arzusu. * Bir şeyi fazla istemek. * Cinsî istek. Mahbube için olan istek, iştiha. (Yemek, içmek, uyumak da şehvetin şubelerindendir.)Kudsi Hadis'te Cenab-ı Hak buyuruyor: "Ey benim için şehvetini bırakıp gençliğini bana veren genç! Sen meleklerin bir kısmı gibisin." |
| ŞEHVANÎ : | şehvetle ilgili, şehvete ait. * şehvete çok düşkün olan kimse. |
| ŞEHA : | f. Ey pâdişah! Ey şâh. |
| ŞEA' : | Dağılıp parçalanmak. |