Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞENG: | f. Neşeli, kıvrak. Haydut, şaki, eşkiya. |
| ŞENGARE(T): | Kötü huyluluk. |
| ŞENGARE(T): | Kötü huyluluk. |
| İçerisinde 'ŞENG' geçenler | |
| BAŞENG: | f. Tohumluk olmak için saklanan sarı, iri hıyar, salatalık. * Asma üzerindeki üzüm salkımı. |
| EVŞENG: | f. Sicim. İnce ip. |
| RUŞENGİR: | Cilâcı, parlatıcı. |
| ŞENGARE(T): | Kötü huyluluk. |
| ŞENGARE(T): | Kötü huyluluk. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞENGARE(T) : | Kötü huyluluk. |
| ŞEN : | f. Naz, eda, cilve. * Göze ve gönüle hoş görünen hal. * Bayındır, ma'mur. * Sevinçli, ferahlı. |
| ŞEA' : | Dağılıp parçalanmak. |