Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ŞENN: | (C.: Şinân) Eski kırba. Araptan bir kabile. Dağılıp perâkende olmak. |
| ŞENNAR: | (C.: Şenâir) Ayıp. Utanç. Kötülük. |
| İçerisinde 'ŞENN' geçenler | |
| AŞENNET: | (C.: Aşânit) Yaramaz huylu kimse. |
| AŞENNET: | (C.: Aşânit) Yaramaz huylu kimse. |
| MÜŞENNEF: | Küpe takınmış, küpeli. Küpe takarak süslenmiş. |
| MÜTEŞENNİC: | Buruşan. * Kasılan, büzülen adale veya sinir. |
| MÜTEŞENNİF: | Küpe takınan. |
| ŞENNAR: | (C.: Şenâir) Ayıp. Utanç. Kötülük. |
| TEŞENNÜC: | (Şenc. den) (C.: Teşennücât) Buruşuk olma, buruşma. * Adalelerin gerilip büzülmesi, kasılması. * Korkmak. * Titremek. |
| TEŞENNÜF: | Küpe takınma. * Süslenme. |
| TEŞENNÜN: | Adamın ihtiyarlıktan dolayı derisinin buruşup kuruması. * Eskimek. |
| TEŞENNÜN: | Adamın ihtiyarlıktan dolayı derisinin buruşup kuruması. * Eskimek. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ŞENNAR : | (C.: Şenâir) Ayıp. Utanç. Kötülük. |
| ŞEN : | f. Naz, eda, cilve. * Göze ve gönüle hoş görünen hal. * Bayındır, ma'mur. * Sevinçli, ferahlı. |
| ŞEA' : | Dağılıp parçalanmak. |