Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| ADAM: | İnsan. Erkek kişi. Birinin tarafını tutan kimse. İyi ve terbiyeli yetişmiş insan. |
| ADAMET: | Ahmaklık, akılsızlık. |
| İçerisinde 'ADAM' geçenler | |
| ADAMET: | Ahmaklık, akılsızlık. |
| BADAM: | f. Badem. |
| BADAME: | f. İpek kurdu. * Zincir halkası. * Et beni. * Nazarlık. * Süslü şey. * Eski hırka. |
| TADAMM: | Bir yere cem'olmak, toplanmak. |
| TADAMMUH: | Bulaşmak. |
| TADAMMUN: | (Bak: Tazammun) |
| TADAMMÜD: | Yaraya merhem sürüp bezle bağlamak. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ADAMET : | Ahmaklık, akılsızlık. |
| ADA : | Gr : Kendinden sonra gelen ismi cerreder. Harf-i cerr'dir. "...den başka, ...den gayrı" mânasına gelir. (Bak: Mâadâ) |
| AD : | İsim, nam, şöhret, şan, itibar, haysiyet. |