Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AFER: | Toprak. Yer. Arz. Ekin suladıkları vaktin evveli. |
| AFERCA: | Yaramaz huylu. |
| AFERİDE: | (C: Aferidegân) f. Yaratılmış, mahluk. |
| AFERİN: | f. Beğenmek, alkış, yaşa, varol. Yaratan, yaratıcı. |
| AFERİN-HÂN: | f. "Aferin" diyen. |
| AFERNA': | Arslan. Kuvvetli deve. |
| İçerisinde 'AFER' geçenler | |
| AFERCA: | Yaramaz huylu. |
| AFERİDE: | (C: Aferidegân) f. Yaratılmış, mahluk. |
| AFERİN: | f. Beğenmek, alkış, yaşa, varol. * Yaratan, yaratıcı. |
| AFERİN-HÂN: | f. "Aferin" diyen. |
| AFERNA': | Arslan. * Kuvvetli deve. |
| CAN-AFERİN: | f. Yaratıcı. |
| FERD-İ ÂFERÎDE: | Hiç kimse. |
| HAFER: | Çukurdan çıkartılan toprak. * Dişin çürümüş kısmı veya kiri. |
| HAFER: | Çok fazla utanmak. |
| KAFER: | Zayıf ve etsiz olmak. |
| MÜNAFERAT: | (Nefret. C.) Nefret etmeler, tiksinmeler. Arada olan soğukluklar. |
| MÜNAFERET: | Birbirinden kaçıp nefret etmek, karşılıklı huzursuzluk. * Adâvet, hased ve şeref cihetinde hakeme müracaat eylemek. * Birbiri ile müfahere eylemek. |
| MÜSAFERET: | (Sefer. den) Misafirlik. * Yolculuk, seyahat. |
| MÜZAFERE: | Kirlenmek. |
| PAFERSUD: | (Pâ-fersud) f. Ayağı incinmiş, aşınmış olan. |
| SAFER: | (C.: Esfâr) Boş ve hâli olmak. * Arabi aylardan ikincisi. * Karın içinde durabilen bir yılanın adı. |
| ZAFER: | Muvaffak olma, maksada erme. Bir çok uğraşmadan sonra maksada erişme. * Düşmanı yenme, üstün gelme. Başarma. |
| ZAFERE: | Göze inen perde. |
| ZAFER-YAB: | f. Muzaffer olan, muvaffakiyet gösteren. Üstün gelen. Gayesine erişen. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AFERCA : | Yaramaz huylu. |
| AFEN : | Çürüme, pörsüme. Yemeğin kokması. (Bak: Ufunet) |
| AFA' : | Eşek sıpası. |