Block title
Block content

Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı

A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P R S Ş T U Ü V Y Z

Kelime Anlam
AFER: Toprak. Yer. Arz.
Ekin suladıkları vaktin evveli.
AFERCA: Yaramaz huylu.
AFERİDE: (C: Aferidegân) f. Yaratılmış, mahluk.
AFERİN: f. Beğenmek, alkış, yaşa, varol.
Yaratan, yaratıcı.
AFERİN-HÂN: f. "Aferin" diyen.
AFERNA': Arslan.
Kuvvetli deve.
İçerisinde 'AFER' geçenler
AFERCA: Yaramaz huylu.
AFERİDE: (C: Aferidegân) f. Yaratılmış, mahluk.
AFERİN: f. Beğenmek, alkış, yaşa, varol. * Yaratan, yaratıcı.
AFERİN-HÂN: f. "Aferin" diyen.
AFERNA': Arslan. * Kuvvetli deve.
CAN-AFERİN: f. Yaratıcı.
FERD-İ ÂFERÎDE: Hiç kimse.
HAFER: Çukurdan çıkartılan toprak. * Dişin çürümüş kısmı veya kiri.
HAFER: Çok fazla utanmak.
KAFER: Zayıf ve etsiz olmak.
MÜNAFERAT: (Nefret. C.) Nefret etmeler, tiksinmeler. Arada olan soğukluklar.
MÜNAFERET: Birbirinden kaçıp nefret etmek, karşılıklı huzursuzluk. * Adâvet, hased ve şeref cihetinde hakeme müracaat eylemek. * Birbiri ile müfahere eylemek.
MÜSAFERET: (Sefer. den) Misafirlik. * Yolculuk, seyahat.
MÜZAFERE: Kirlenmek.
PAFERSUD: (Pâ-fersud) f. Ayağı incinmiş, aşınmış olan.
SAFER: (C.: Esfâr) Boş ve hâli olmak. * Arabi aylardan ikincisi. * Karın içinde durabilen bir yılanın adı.
ZAFER: Muvaffak olma, maksada erme. Bir çok uğraşmadan sonra maksada erişme. * Düşmanı yenme, üstün gelme. Başarma.
ZAFERE: Göze inen perde.
ZAFER-YAB: f. Muzaffer olan, muvaffakiyet gösteren. Üstün gelen. Gayesine erişen.
Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar
AFERCA : Yaramaz huylu.
AFEN : Çürüme, pörsüme. Yemeğin kokması. (Bak: Ufunet)
AFA' : Eşek sıpası.
A : 1928 senesinde alınan Türk alfabesinin "a" harfi, Osmanlıcadaki elif ve ayın harflerine yakın bir ses verir.
 » Lügat manası içerisinde geçen kısaltmanın anlamını öğrenmek için tıklayın...
Yükleniyor...