Block title
Block content

Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı

A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P R S Ş T U Ü V Y Z

Kelime Anlam
AFES: Burun eğriliği.
İçerisinde 'AFES' geçenler
FEŞAFEŞ: f. Hışıltı. * Atılan okun, havada giderken çıkardığı ses.
HAFEŞ: (C.: Ahfâş) İğne ve iplik koyacak kap. * Sel.
HAFEŞ: Gözün küçük olması ve görme kuvvetinin zayıf olması. (Öyle kişiye "ahfeş" derler.)
KAFES: Tel, ince demir veya ağaç çubuklarından yapılan ve içine kuş ve saire konulan şey. * Dışardan içerisi görünmesin diye, ince tahta çubuklarından yapılıp harem pencerelerine takılan siper, * Ahşap bir binanın kaplama ve sıvası olmaksızın direklerden ibaret taslağı.
MUAFESE: Tedavi etmek.
MÜNAFESAT: (Münâfese. C.) (Nefs. den) Münâfeseler.
MÜNAFESE: Başkasında görülen bir kemale imrenip ona yetişebilmek ve daha ileri gidebilmek için, nefislerin nefâsette, iyi şeylerde yarışması hissidir ki, nefsin şerefinden ve uluvv-i himmetinden neş'et eder. Hased ile arasında fark açıktır. Hased eden kimse, kemâle düşmandır; hased ettiği kimsenin zararından, nimetinin zevâlinden memnun olur.Münâfis, yarışçı ise kemâle aşıktır. O, karşısındakinin sukutunu değil; kendisinden daha ileri gitmesini ister. (E.T.)
MÜNAFESE: Üfürüşmek.
MÜNAFEŞE: Hesap görürken iyice araştırıp, birşeyi terk etmemek.
REHAFEŞAN: f. Kurtarıcı.
TAFES: Kir, necis.
YAFES: Hz. Nuh'un (A.S.) üçüncü oğlu. Tufandan sonra Hazar Denizinin kuzeyinde yerleşmiştir.
ZİYAFEŞAN: f. Işık saçan, ziya saçan.
Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar
AFEN : Çürüme, pörsüme. Yemeğin kokması. (Bak: Ufunet)
AFA' : Eşek sıpası.
A : 1928 senesinde alınan Türk alfabesinin "a" harfi, Osmanlıcadaki elif ve ayın harflerine yakın bir ses verir.
 » Lügat manası içerisinde geçen kısaltmanın anlamını öğrenmek için tıklayın...
Yükleniyor...