Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AFSA: | Boynuzu ardına kayık koyun. |
| İçerisinde 'AFSA' geçenler | |
| HAFSA: | Peygamberimiz Hz. Muhammed'in (A.S.M.) zevcelerinden biri ve Hz. Ömer'in (R.A.) kızı. |
| KAFSAL: | Arslan. |
| MAFSAL: | Tıb: Vücuddaki kemiklerin ekli olan oynak yerleri. Eklem. |
| MAFSAL-I MÜTEHARRİK: | Tıb: Oynar eklem. |
| SAFSAF: | (C.: Safâsıf) Yüksek düz yer. * Serçe kuşu. |
| SAFSAF: | (C.: Safsâfe) Her nesnenin kemi, kötüsü, hor ve hakiri. * Döğülmüş yumuşak toprak. * Mâkul olmayan kelimeler. * Mânâsız şiir. * Yaramaz ve kötü işler. |
| SAFSAF: | Söğüt ağacı. |
| SAFSAFA: | Elemek. * Asılsız yapmak. * İşe yaramaz hâle getirmek, yaramaz etmek. Hor ve hakir etmek. |
| SAFSAFE: | Ekşi aş. * Ekşili nesne. |
| SAFSATA: | Hezeyan, yalan, uydurma. Zâhirde doğru, hakikatte yanlış ve yalan olan kıyas. (Bak: Dimağ) |
| SAFSATAPERDAZ: | f. Safsata kabilinden söz söyliyen adam. |
| SAFSATİYÂT: | Safsatalar, yalan ve yanlış şeytâni sözler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AFS : | Hapsetmek. * Deve sürmek. * Arkasına ayağıyla vurmak. |
| AFA' : | Eşek sıpası. |