Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AHÎZ: | (Ahz. den) Esir. |
| ÂHİZ: | (Âhize) Alan. Alıcı. Ahzeden. Ses alıcı âlet. Kabul etme, alma. |
| ÂHİZE: | Fiz : Elektrik enerjisini mekanik enerjiye çeviren alet. |
| İçerisinde 'AHÎZ' geçenler | |
| ÂHİZE: | Fiz : Elektrik enerjisini mekanik enerjiye çeviren alet. |
| BÂHİZ: | Güçsüz, âciz. Meşakkatli. |
| BÂHİZA: | Musibet. Belâ. |
| CAHİZ: | Cesur, cesaretli, yiğit. |
| CELAHİZ: | Kaba, ağır. |
| HÜZAHİZ: | Bağırgan deve. * Keskin kılıç. * Çok su. * Fitne. |
| KAHİZ: | Müşkil, zor nesne. |
| LAHİZ: | f. Sel suyu. |
| LAHÎZ: | Benzer, misil, nazir. |
| MAHÎZ: | Hayız hali zamanı. (Bak: Hayız) |
| MAHÎZA: | (C: Mehâyız) Hayız bezi. |
| MEAHİZ: | (Me'haz. C.) Me'hazler. Bir şeyin çıktığı veya alındığı yerler. Kaynaklar. |
| MENAHİZ: | (Minhaz. C.) Burun delikleri. |
| MUAHİZ: | (Ahz. den) Çekiştiren, muâheze eden. Tenkid edip itiraz eden. |
| MÜTELAHİZ: | (C.: Mütelahizîn) Gözucu ile bakışanların beheri. |
| MÜTELAHİZİN: | (Mütelahiz. C.) Gözucu ile bakışanlar, telâhuz edenler. |
| MÜTENAHİZ: | Erişip ulaşan. |
| NAHİZ: | Eti çok olan. |
| NAHİZ: | f. Pusu. |
| NAHİZGÂH: | f. Pusu yeri. |
| NAHİZ: | Uçmaya hazırlanmış ve kanatları bitmiş olan kuş. * Tavşancıl yavrusu. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| ÂHİZE : | Fiz : Elektrik enerjisini mekanik enerjiye çeviren alet. |
| AHİ : | Kardeşim. * Ahilik ocağından olan kimse. * Eli açık, cömert. |
| AH : | f. Aferin, bravo! manasına kullanılır. |