Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AHKAR: | En hakir, pek âciz ve değersiz. (Daha çok tevazu makamında söylenir.) |
| AHKAR-UL İBÂD: | Kulların en hakiri. |
| İçerisinde 'AHKAR' geçenler | |
| AHKAR-UL İBÂD: | Kulların en hakiri. |
| GÜNAHKÂR: | f. Günah işleyen, günahlı. |
| GÜNAHKÂRÎ: | f. Günahkârlık. |
| KAHKAR: | Taş. |
| KAHKAR: | Katı, sert, sağlam taş. |
| KAHKARA: | Geri geriye gelme, dövüşerek çekilme. |
| KAHKARÎ: | Birdenbire geri dönme, aniden arkaya dönme. * Geri çekilmekle ilgili, geri dönmekle ilgili. |
| KAHKARİYE: | Geri dönme. Rücu'. |
| MÜSTAHKAR: | (Hakaret. den) Hakir, hor görülen, küçümsenen. |
| SİYAHKÂR: | (C.: Siyâhkârân) f. Günah işlemiş, suçlu. |
| ŞAHKÂR: | f. En güzel eser. Baş eser. şâheser. |
| ŞAHKÂR: | f. En güzel eser. Baş eser. Şâheser. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AHKAR-UL İBÂD : | Kulların en hakiri. |
| AHKAB : | Yabani eşek. |
| AH : | f. Aferin, bravo! manasına kullanılır. |