Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AHKEM: | En sağlam. En kuvvetli. En çok hükmeden. En hakim ve akıllı. |
| AHKEM-ÜL HÂKİMÎN: | Hükümdarların hükümdarı. Hâkimlerin en hâkimi. Cenâb-ı Hak (C.C.) |
| İçerisinde 'AHKEM' geçenler | |
| AHKEM-ÜL HÂKİMÎN: | Hükümdarların hükümdarı. Hâkimlerin en hâkimi. Cenâb-ı Hak (C.C.) |
| BİDAYET MAHKEMESİ: | Bu tâbir eskiden Asliye Mahkemeleri için kullanılırdı. |
| MAHKEME: | (Hüküm. den) Dâvaların görülüp hükme, karara bağlandığı yer. İcra-yı adalet için çalışan resmî daire. |
| MAHKEME-İ EVKAF: | İkinci meşrutiyetin ilânından sonra evkaf müfettişliği dairesine verilen ad. |
| MAHKEME-İ KÜBRA: | Öldükten sonra, âhiretteki ve Allah (C.C.) huzurundaki mahkeme. Bütün insanların muhakemesinin huzur-u İlâhiyede yapılacağı yer. |
| MAHKEME-İ NİZAMİYE: | Adliye mahkemeleri. Temyiz mahkemeleri ile hukuk ve ceza mahkemeleri. |
| MAHKEME-İ ŞER'İYYE: | şeriat mahkemesi. şeriat hükümlerine göre dâvalara bakan mahkeme. |
| MAHKEME-İ TEMYİZ: | Adliye mahkemelerince verilen karar ve hükümlerin son inceleme ve tahkik mercii olan yüksek mahkeme. |
| MAHKEME-İ UZMA: | Büyük mahkeme. Mahkeme-i Kübra. |
| MÜSTAHKEM: | Sağlamlaştırılmış, istihkâm edilmiş. (Bak: Muhkem) |
| MAHKEME-İ ŞER'İYYE: | Şeriat mahkemesi. Şeriat hükümlerine göre dâvalara bakan mahkeme. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AHKEM-ÜL HÂKİMÎN : | Hükümdarların hükümdarı. Hâkimlerin en hâkimi. Cenâb-ı Hak (C.C.) |
| AHKAB : | Yabani eşek. |
| AH : | f. Aferin, bravo! manasına kullanılır. |