Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| AHREC: | Ak ile kara. Siyahla beyaz. |
| İçerisinde 'AHREC' geçenler | |
| DAHRECE: | (Dıhrâc) Yuvarlamak. |
| MAHREC: | Çıkacak yer. * Ses ve harflerin ağızdan çıktıkları yer. * Mat: Bayağı kesirde çizginin altındaki sayı. (Payda) * Hususi bir meslek için adam yetiştirmeğe mahsus mekteb ve dâire. (Meselâ: Mekteb-i fünun-u harbiye zâbit mahrecidir.) * Tarik-i ilmiyede büyük bir pâyeye vesile-i irtika addolunan bir rütbe. * Mevleviyet. * Dahilde çıkarılan mahsulât ve emtianın sarfı için hariç memlekette bulunan mahal. |
| MÜSTAHREC: | Alınmış, çıkarılmış, istihrâc edilmiş olan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| AHREB : | Çok harap, perişan, yıkık. * Kulağı yarık kimse. * Edb: Rübai vezinlerinden "Mef'ulü" ile başlayan oniki şekilden herbiri. |
| AHRA : | Daha lâyık, daha münasib, en elverişli. |
| AH : | f. Aferin, bravo! manasına kullanılır. |